แม้ทุกคนจะกำลังกินปลา และต่างก็ชื่นชมเห็นพ้องต้องกันว่าปลาหนวดคู่มีรสชาติอร่อย แต่หยางเฉิงกลับสังเกตเห็นความแตกต่างอยู่บ้าง
อย่างเช่น ตอนซิ่งกินปลาหนวดคู่ นางกินอย่างระมัดระวังมาก เพราะเมื่อครู่นี้ก้างปลาเพิ่งทิ่มปากนางไปทีหนึ่ง
ส่วนเหยียนหลิน สาวน้อยหูเสือคนนี้กลับมีนิสัยคล้ายแมวอยู่มาก
ตอนกินปลา แม้จะเห็นนางค่อย ๆ กินทีละนิด แต่ความเร็วในการกินกลับน่าตกใจ ปลาชิ้นใหญ่เท่าฝ่ามือชิ้นหนึ่ง ใช้เวลาไม่ถึงสองสามนาทีก็ถูกนางจัดการเรียบ
แถมตอนกินยังหรี่ตาพริ้ม ราวกับสำหรับสาวน้อยหูเสือแล้ว การกินปลาไม่ใช่แค่กินให้อิ่ม แต่เป็นการดื่มด่ำกับรสชาติของมัน
ไม่นาน ปลาหนวดคู่ขนาดครึ่งเมตรสองตัวก็ถูกกินจนเกลี้ยง เหลือไว้เพียงก้างปลา
สมาชิกเผ่านกกระจอกครามต่างยังไม่หายอยาก มองปลาที่เหลือด้วยแววตาร้อนแรงสุด ๆ
แต่เมื่อมู่ชิงเร่ง ทุกคนก็ไม่ได้กินต่อ กลับเตรียมเก็บกวาดสถานที่ที่เละเทะแล้วดับกองไฟ
หยางเฉิงขมวดคิ้ว ดึงมู่ชิงไว้แล้วถามว่า “อะไรกัน มู่ชิง ทุกคนไม่กินต่อแล้วหรือ?”
มู่ชิงถูกดึงไว้ด้วยสีหน้ามึนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น “ท่านวู ปกติธรรมเนียมของเผ่าเราก็เป็นแบบนี้มาตลอดไม่ใช่หรือ วันหนึ่งกินสัตว์ดุร้ายหนึ่งตัว เมื่อครู่กินไปตั้งสองตัวก็นับว่ามากแล้ว”
ปกติสมาชิกเผ่านกกระจอกครามกินอาหารกันวันละสองมื้อ มื้อหนึ่งตอนเช้า อีกมื้อตอนบ่าย
คน 57 คน แต่ละมื้อกินสัตว์ดุร้ายครึ่งตัว รวมทั้งวันก็เป็นหนึ่งตัว