ตรงข้ามกับทีมล่าสัตว์คือแผนกดำรงชีพที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่
เซี่ยกำลังพาพวกผู้เฒ่าและเด็ก ๆ ในเผ่าถักตาข่ายอยู่ตรงนั้น
ตอนนี้คนในแผนกดำรงชีพกำลังคึกคักกันสุด ๆ เพราะกฎใหม่ที่หยางเฉิงตั้งขึ้น ตาข่ายหนึ่งผืนแลกสัตว์ดุร้ายได้หนึ่งตัว
ตั้งแต่กินมื้อกลางวันเสร็จ คนในแผนกดำรงชีพก็เริ่มลงมือทำงานกัน ทั้งคนไปหาเถาวัลย์ก็หาเถาวัลย์ คนถักตาข่ายก็ถักตาข่าย
ทั่วทั้งถ้ำ บริเวณนั้นมีกองไฟมากที่สุด แถมยังสว่างที่สุดด้วย
หยางเฉิงตั้งใจฟัง ยังได้ยินเซี่ยคอยกำชับเสียงเบา ๆ ว่าควรเลือกเถาวัลย์อย่างไร ผูกปมแบบไหนตาข่ายถึงจะแข็งแรงยิ่งขึ้น
ฟังไปฟังมา หยางเฉิงก็เผลอเคลิบเคลิ้มไปโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งเสียงฝีเท้าดังเข้ามา ทำให้เขาสะดุ้งตื่น
ไม่ต้องเงยหน้ามอง หยางเฉิงก็รู้แล้วว่าใครมา
เป็นอย่างที่คิด เสียงร่าเริงของเหยียนหลินกับซิ่งดังขึ้นว่า “วู พวกเรามานอนเป็นเพื่อนท่านแล้ว”
พูดจบ สาวหูสัตว์ทั้งสองก็ขยับเข้ามาหาหยางเฉิง
“……”
หยางเฉิงพูดไม่ออก เขาบอกสองคนนี้ไปตั้งกี่ครั้งแล้ว แต่สาวหูสัตว์ทั้งสองก็ไม่ยอมฟัง ทุกคืนยังคงมาหาเขาอยู่ดี
เขาทำหน้าตาย ผลักสาวหูสัตว์ทั้งสองที่เพิ่งเอนตัวลงแล้วพยายามเบียดเข้าหาเขาออกไป
“วู?”
“วู... ท่านเกลียดซิ่งแล้วหรือ...”
สาวหูสัตว์ทั้งสองงุนงง แถมยังน้อยใจสุด ๆ
หยางเฉิงพ่ายแพ้ให้กับสายตาไร้เดียงสาน่าสงสารของพวกนาง ทำเอาเขาดูเหมือนชายสารเลวที่หลอกให้รักแล้วทอดทิ้งไม่มีผิด