หยางเฉิงตั้งใจฝึกความสามารถในการคิดของคนในเผ่า
ก็อย่างที่พูดไปนั่นแหละ สิ่งที่ทำให้มนุษย์แตกต่างจากสัตว์มากที่สุดก็คือมนุษย์รู้จักคิดและใช้เครื่องมือ
หยางเฉิงไม่อยากให้เผ่าของตัวเองไร้ความสามารถในการคิด ไม่มีความกระตือรือร้นริเริ่มเป็นของตัวเอง จนทุกเรื่องต้องให้เขาคอยคิดแทน
ถ้าเป็นแบบนั้น ไม่เพียงเผ่าจะพัฒนาไม่ได้ หยางเฉิงเองก็คงเหนื่อยจนแทบตายด้วย
“วู ท่านดูหน่อยสิ แบบนี้ใช่หรือเปล่า?”
เซี่ยวาดอยู่บนพื้นมานาน ในที่สุดก็ลุกขึ้นยืนแล้วกวักมือเรียก
หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาหลายวัน นางก็ไม่ได้ทำตัวห่างเหินกับหยางเฉิงเหมือนกับคนอื่น แม้จะยังขี้กลัวและพูดเสียงเบาอยู่บ้าง แต่พอคุยกับหยางเฉิง นางก็กล้าพูดเสียงดังและกวักมือเรียกเขาแล้ว
หยางเฉิงเดินเข้าไปดู ก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อย
ถ้าพูดถึงคนฉลาดในเผ่า เซี่ยนับว่าเป็นหนึ่งในนั้นจริง ๆ
ลวดลายที่เซี่ยวาดบนพื้นแทบจะเหมือนอักษรรูปภาพคำว่า “ปลา” แล้ว
ส่วนด้านหน้าเป็นวงรียาว แทนลำตัวของสัตว์ลำธารหนวดคู่ ส่วนด้านหลังเป็นวงรีเล็กอีกอันที่กลับหัว แทนครีบหางของสัตว์ลำธารหนวดคู่
“ไม่เลว เซี่ย อักษรที่เจ้าวาดเหมือนที่สุดในบรรดาทุกคนในเผ่าเลย!” หยางเฉิงชมอย่างไม่หวงคำ
พอได้ยินคำชมจากหยางเฉิง เซี่ยก็ดีใจสุด ๆ ดวงตากลมโตแทบหรี่เป็นเส้นเพราะยิ้ม
หัวใจของนางอบอุ่นไปหมด ราวกับได้ตากแดดในวันที่หนาวเหน็บ
เหยียนหลินกับซิ่ง สาวหูสัตว์สองคนนี้ไม่ค่อยอยู่นิ่งนัก พอเห็นหยางเฉิงชมเซี่ย ในใจก็รู้สึกอึดอัดเหมือนมีอะไรจุกอยู่