หยางเฉิงเองก็อยากร่ายวิชาสมานแผลให้เซี่ยสักครั้ง
แต่เซี่ยไม่ได้มีบาดแผลภายนอก
ร่ายวิชาสมานแผลให้นาง นอกจากจะทำให้ร่างกายอุ่นขึ้นมาหน่อย ก็ไม่ได้ช่วยอะไร
หยางเฉิงคิดแล้วก็ล้มเลิกความคิด
เขาทำได้เพียงลูบเขากวางทั้งสองข้างของเซี่ยอย่างเอ็นดู แล้วค่อย ๆ เช็ดเหงื่อบนใบหน้าให้นาง
ในตอนนั้นเอง
ผู้คนในเผ่านกกระจอกครามก็เริ่มถกเถียงกันด้วยความสงสัย
“ดื่มน้ำดิบแล้วจะป่วยหรือ?”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?”
“วูพูดเอง ย่อมเป็นเรื่องจริงอยู่แล้ว!”
“แล้วต่อไปพวกเราจะทำอย่างไร ไม่ดื่มน้ำกันแล้วหรือ?”
……
หยางเฉิงลุกขึ้นยืน โบกมือพลางกล่าวว่า “ทุกคน ฟังข้าก่อน”
ผู้คนพลันเงียบเสียงลง
หยางเฉิงเล่าเรื่องที่เพิ่งพูดกับเหยียนหลินและคนอื่น ๆ ไปอีกครั้ง
เมื่อทุกคนได้ยินว่ามีหนอนตัวเล็ก ๆ อยู่ในน้ำ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
ครั้นได้ยินว่าหยางเฉิงเกือบจะดื่มน้ำที่มีหนอนเข้าไป ทุกคนก็ทั้งตกใจทั้งโล่งอก
โชคดีที่วูรู้ว่ามีหนอนในน้ำ จึงไม่ได้ดื่มเข้าไป
พวกเขาป่วยก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าวูป่วยขึ้นมา เผ่าคงจบเห่
ส่วนเหตุใดวูถึงรู้ว่ามีหนอนอยู่ในน้ำหรือ?
ไม่ต้องคิดก็รู้กันดี
วูได้รับการสืบทอดวิชา ความรู้เรื่องนี้ย่อมมาจากสิ่งที่สืบทอดมาแน่นอน
“วู ถ้าในน้ำมีหนอน แล้วพวกเราจะดื่มน้ำอย่างไรหรือ?”
เหยียนหูถามขึ้นมาทันใด
คำถามของเขาทำให้ทุกคนนึกขึ้นได้ พวกเขาพากันกระวนกระวาย แล้วหันไปมองหยางเฉิงพร้อมกัน