นี่เป็นธรรมเนียมของเผ่านกกระจอกคราม
หยางเฉิงเพิ่งรู้เรื่องนี้จากมู่ชิงเมื่อวาน
หลังจากทุกคนโยนพลองไม้เล็ก ๆ ลงไปแล้ว
กองฟืนก็ลุกโชนเป็นกองไฟใหญ่ แต่เพราะยามเช้ามีลมพัดเอื่อย ๆ อีกทั้งเมื่อวานเหยียนหูได้รับคำสั่งจากหยางเฉิง
ตั้งแต่เช้าตรู่ เขาก็ให้นักรบตราเผ่าถางต้นไม้โดยรอบไปแล้ว จึงไม่ต้องกังวลว่าไฟจะลามจนกลายเป็นไฟป่า
เปลวไฟค่อย ๆ มอดดับลง
สายลมเย็นพัดผ่าน เถ้ากระดูกก็ปลิวปะปนไปกับขี้เถ้าจากพืชพรรณ ก่อนร่วงหล่นลงบนผืนดินแห่งนี้
นี่เป็นความปรารถนาของวูคนก่อนเช่นกัน
สิ่งที่เขาคิดถึงอยู่เสมอคือการได้กลับคืนสู่อ้อมอกของย่าผืนดิน
หลังกล่าวอำลาวูคนก่อน ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำงานของตน
อย่างไรเสีย การจากลาเป็นเพียงชั่วคราว ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป
ผู้เฒ่าคอยดูแลเด็ก ๆ ส่วนพวกผู้หญิงก็ซ่อมเครื่องมือกับเสื้อผ้าหนังสัตว์ เหล่านักรบตราเผ่าเตรียมออกไปล่าสัตว์
เหยียนหูเดินมาหาหยางเฉิงแล้วกล่าวว่า “วู พวกเราจะออกไปล่าสัตว์แล้ว อาหารกับน้ำในเผ่าใกล้หมดแล้วขอรับ”
หยางเฉิงพยักหน้า “อืม ไปเถอะ!”
แต่หลังจากพูดจบ เหยียนหูที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับไปไหน
หยางเฉิงเห็นดังนั้นก็ถามอย่างสงสัย “มีอะไรหรือ เหยียนหู เจ้าไม่ไปหรือ?”
เหยียนหูส่ายหน้า “ให้ชางสือพานักรบตราเผ่าเก้าคนไปก็พอแล้วขอรับ ข้ากับนักรบตราเผ่าอีกส่วนหนึ่งจะอยู่คุ้มกันวู”
หยางเฉิงขมวดคิ้วถาม “อาหารในเผ่าเราเหลือเท่าไรแล้ว?”