“น้ำ น้ำดูใสขึ้นแล้วเหรอ?!”
เหยียนหลินชี้ไปยังน้ำในถังไม้ไผ่ใบล่างสุด พลางร้องขึ้นด้วยความประหลาดใจ
พอได้ยินเสียงร้องของเหยียนหลิน คนอื่น ๆ ก็พลอยตื่นตะลึงไปด้วย พากันชี้ไม้ชี้มือไปที่น้ำที่ผ่านการกรองแล้ว พูดคุยกันเบา ๆ ด้วยความตื่นเต้นและประหลาดใจ
เมื่อเห็นน้ำใสแจ๋ว
แววตาของเหยียนหูวูบไหว เขาหยิบชามหินขึ้นมาตักน้ำที่กรองแล้วทันทีโดยไม่คิดอะไร
หยางเฉิงยังไม่ทันได้ห้าม
เหยียนหูก็ยกน้ำขึ้นดื่มหนึ่งอึก ทันทีที่น้ำแตะริมฝีปาก ก่อนจะทันกลืนลงคอ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นในพริบตา สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
น้ำ น้ำนี่อร่อยเกินไปแล้ว!
เหยียนหูดื่มน้ำกลางป่ามาตั้งหลายปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ดื่มน้ำรสหวานชื่นใจแบบนี้!
เขากระดกน้ำในชามหินกรอกปากอึก ๆ
“หวานจัง!”
เขาเช็ดปากแรง ๆ แล้วก็ยื่นชามหินออกไป หวังจะตักจากถังไม้ไผ่อีกสักชาม
ทว่ามีแขนข้างหนึ่งยื่นมาขวางไว้
หยางเฉิงเห็นเหยียนหูใจร้อนขนาดนี้ก็อดขำไม่ได้ แต่ก็เข้าใจดี
น้ำที่กรองแล้วขจัดสิ่งสกปรกออกไป ย่อมดื่มอร่อยกว่าน้ำเดิมมากอยู่แล้ว
“เหยียนหู ถึงร่างกายของพวกนักรบตราเผ่าจะแข็งแรงกว่าคนในเผ่า แต่ดื่มน้ำดิบไม่ดีนะ ดื่มมากไปก็ป่วยได้” หยางเฉิงส่ายหน้า กำชับเขา
ได้ยินเช่นนั้น เหยียนหูก็เกาหัวอย่างเขิน ๆ เป็นครั้งแรก ก่อนยิ้มแหย “แหะ ๆ ขอโทษนะ วู เมื่อกี้ข้า...”