ชิวเย่ยังพอทนได้ แค่ท้องเริ่มร้อง “โครกคราก” ส่วนเหล่านักรบเผ่าเถาที่อยู่ข้างหลัง น้ำลายไหลย้อยออกจากมุมปากกันเป็นแถว ดวงตาเบิกโพลงจนแทบกลายเป็นสีเขียว
ชิวเย่ต้องเตือน พวกเขาถึงได้สติ รีบเช็ดน้ำลายที่มุมปาก
แต่ก็ไร้ประโยชน์ เช็ดปุ๊บ น้ำลายก็ไหลปั๊บ เช็ดเท่าไรก็ไม่หมด
ในเมื่อเช็ดไม่หมด ก็ไม่ต้องเช็ดแล้ว นักรบตราเผ่าคนหนึ่งร้องออกมาจากใจว่า
“หอมจังเลย!”
“ใช่ หอมมาก!” นักรบตราเผ่าอีกคนพยักหน้ารับ
“หงหยา ไม้ พวกเจ้าไม่ได้หลอกพวกเราจริง ๆ ปลาหนวดคู่ดีมากจริงด้วย แค่กลิ่นเนื้อย่างก็หอมขนาดนี้แล้ว!”
นักรบตราเผ่าอีกคนหันไปชมทั้งหงหยาและไม้
หารู้ไม่ว่าทั้งสองคนเองก็ท้องร้องเพราะกลิ่นหอม มุมปากมีน้ำลายไหลย้อยเหมือนกัน เช็ดเท่าไรก็ไม่หมดเช่นกัน...
ที่ต่างกันเพียงอย่างเดียวคือ ตอนนี้ทั้งคู่กำลังงุนงงสุดขีด
เนื้อย่างของเผ่าเราหอมขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่สิ กลิ่นเนื้อย่างมันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นี่นา?
เอ๊ะ หรือว่านี่คืออาหารที่ทำจากสิ่งที่เรียกว่า “เครื่องปั้นดินเผา” ซึ่งวูทำขึ้นมา?
แต่ทั้งสองก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ เพราะพอได้กลิ่นหอม ท้องของพวกเขาก็ร้องโครกครากไม่หยุด น้ำลายไหลย้อย จะเอาเวลาที่ไหนไปคิดอะไรได้อีก
หยางเฉิงเองก็ได้กลิ่นหอมจนชักเจริญอาหารขึ้นมาเหมือนกัน
เขาไม่สนใจทิวทัศน์ข้างทางอีก รีบพาคนที่เต็มไปด้วยความสงสัยและกระตือรือร้นวิ่งไปข้างหน้า