แต่ในเผ่านกกระจอกคราม ต่อให้ไม่พูดถึงเกลือบริสุทธิ์ แค่ทำเกลือหยาบก็ยังยากมากแล้ว
หยางเฉิงมาอยู่ที่นี่ได้พักหนึ่งแล้ว
จากคำบอกเล่าของเหยียนหูกับคนอื่น ๆ หยางเฉิงรู้แล้วว่า บริเวณใกล้เผ่านกกระจอกครามไม่มีทั้งทะเลและทะเลสาบน้ำเค็ม
ตอนอยู่แผ่นดินบรรพชน ยังมีทะเลสาบน้ำเค็มขนาดเล็กอยู่แห่งหนึ่ง
แต่แผ่นดินบรรพชนถูกหลายเผ่ายึดครองไปแล้ว
ด้วยกำลังของเผ่านกกระจอกครามในตอนนี้ คิดจะตีชิงกลับไปก็เป็นแค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ
ส่วนการขุดบ่อเพื่อหาเกลือสินเธาว์ก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้จริง
อย่างแรก หยางเฉิงไม่รู้เลยว่าพื้นที่ไหนใต้ดินจะมีแหล่งเกลือ
อย่างที่สอง ต่อให้ขุดบ่อเจอด้วยเทคโนโลยีในตอนนี้ ก็เก็บรักษาไว้ได้ยาก
ดังนั้น หากอยากได้เกลือ ก็ต้องหาแหล่งเกลือบนผิวดินแล้วขุดขึ้นมา
“ต้องรีบแล้ว ต้องหาแหล่งเกลือบนผิวดินให้เจอ ไม่อย่างนั้นถ้าเกลือหมด คนในเผ่าก็จะไม่มีแรง”
คิดได้ดังนั้น หยางเฉิงก็เงยหน้าขึ้น บอกเหยียนหูกับชางสือว่า “แบ่งนักรบตราเผ่าออกไปสักส่วน ให้ไปสำรวจรอบ ๆ ว่ารังของสัตว์ดุร้ายอยู่ตรงไหนบ้าง ปกติสัตว์ดุร้ายมักตั้งถิ่นฐานอยู่ใกล้แหล่งเกลือ”
“แต่วู...ถ้าทำแบบนั้น จำนวนคนในทีมล่าสัตว์ก็จะลดลง อาหารคงไม่มีปัญหา แต่ข้ากลัวว่ากำลังป้องกันเผ่าจะไม่พอ” ชางสือพูดอย่างกังวล