พอชิวเย่กับคนจากเผ่าเถาจากไป หยางเฉิงก็เร่งทุกคนให้ลงมือสร้างกำแพงต่อทันที
งานนี้ดำเนินมาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว เหลือเพียงช่วงสุดท้ายอีกสองร้อยกว่าเมตรก็จะเสร็จสมบูรณ์ จากผลงานวันละเจ็ดสิบถึงแปดสิบเมตรของคนในเผ่า กำแพงยาวสองร้อยเมตรจึงใช้เวลาไม่เกินสามวัน
ทุกคนเห็นว่ากำแพงใกล้จะเสร็จเต็มที จึงฮึดสู้กันสุดแรง หลังมื้ออาหารในแต่ละวันก็ลงมือทำงานทันที ไม่คิดพักกันเลยสักนิด
ในที่สุด บ่ายของวันที่สามก็มาถึง
“หนึ่ง สอง! หนึ่ง สอง สาม!”
“ตึง ๆ ๆ!”
ขณะหยางเฉิงตะโกนนับจังหวะ นักรบตราเผ่าต่างออกแรงทุบดินที่ถมไว้ตรงช่วงสุดท้ายของกำแพงอย่างเต็มกำลัง
กระทั่งกำแพงแน่นจนกดอัดต่อไปไม่ได้อีก แม้แต่พลองไม้ที่เหยียนหูกับชางสือช่วยกันฟาดลงไป ก็ยังเหลือรอยเพียงจาง ๆ เท่านั้น
หยางเฉิงหยุดนับจังหวะ แล้วตะโกนบอกทุกคนว่า “กำแพงสร้างสำเร็จแล้ว!”
“ว้าว!”
“โฮกกก!”
พอได้ยินหยางเฉิงประกาศ ทุกคนก็ส่งเสียงเฮลั่น ต่างขว้างพลองไม้กับค้อนในมือขึ้นฟ้า!
พวกเขากอดกัน กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นสุดขีด!
หยางเฉิงเข้าใจดีว่าทำไมทุกคนถึงดีใจขนาดนี้ การได้เห็น “ปาฏิหาริย์” ที่สร้างขึ้นด้วยมือของตัวเอง ย่อมทำให้รู้สึกภาคภูมิใจและปลื้มใจยิ่งกว่าการล่าสัตว์ร้ายเป็นร้อยเป็นพันตัวเสียอีก!
และไม่ใช่แค่ทุกคนเท่านั้น หยางเฉิงเองก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน!
การนำทางมนุษย์ดึกดำบรรพ์ที่มีดีแค่แรงกาย ทำอย่างอื่นไม่เป็น ให้สร้างกำแพงยาว 1,400 เมตรสำเร็จในสังคมดึกดำบรรพ์ แม้จะยังเทียบกำแพงเมืองจีนหรือพีระมิดไม่ได้ แต่ก็นับเป็นโครงการขนาดมหึมา สะใจกว่าการฆ่าห้าคนรวดในเกมสิบหรือร้อยครั้งเสียอีก!