ถ้าอยู่บนโลก ยามค่ำคืนที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว หยางเฉิงคงจำได้ง่าย ๆ ว่าดวงไหนคือดาวทอผ้า ดวงไหนคือดาวหนุ่มเลี้ยงวัว
แต่ท้องฟ้ายามค่ำคืนของโลกใบนี้กลับแตกต่างจากโลกโดยสิ้นเชิง
ไม่เพียงไม่มีดาวทอผ้ากับดาวหนุ่มเลี้ยงวัวเท่านั้น ยังมีดวงจันทร์สองดวง ใหญ่หนึ่งเล็กหนึ่ง แถมทำให้ความคิดที่หยางเฉิงอยากใช้สังเกตเวลาผันเปลี่ยนของฤดูกาลต้องพังครืนไปด้วย
เพราะจากที่สังเกตมานานกว่าหนึ่งเดือน ดวงจันทร์ทั้งสองไม่มีการเปลี่ยนแปลงข้างขึ้นข้างแรมเลย มีเพียงตำแหน่งที่ขยับไปบ้าง จากตอนแรกที่อยู่ห่างกันลิบลับ ตอนนี้กลับเข้ามาใกล้กันไม่น้อย
แต่เมื่อนอนอยู่บนสนามหญ้า โดยมีสาวหูสัตว์หกคนล้อมอยู่ หยางเฉิงก็ต้องหาเรื่องพูดอะไรสักอย่างเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพวกนาง ไม่อย่างนั้นถ้าพวกสาวหูสัตว์เห็นร่างกายของเขาเกิดปฏิกิริยาแปลก ๆ ขึ้นมา แล้วต่อไปเขาจะรักษาบารมีของวูเอาไว้ได้อย่างไรเล่า...
หยางเฉิงจึงชี้ไปยังดาวสองดวงบนท้องฟ้า ซึ่งอยู่ห่างกันมาก แต่ส่องแสงสว่างพอ ๆ กันและดูเหมือนกำลังหันหน้าเข้าหากัน แล้วก็เริ่มแต่งเรื่องสดขึ้นมา
“...วันนั้น เทพมารดาบรรพกาลถือดาบกระดูกกรีดลงกลางทะเลดาราอย่างรุนแรง แสงสว่างเจิดจ้าพลันสาดวาบ พลังแห่งดวงดาวพลุ่งพล่าน ดาวหนุ่มเลี้ยงวัวกับดาวทอผ้าที่เคยอยู่ชิดใกล้กันก็ถูกแยกออกจากกันไกลแสนไกล ตั้งแต่นั้นมาทั้งสองก็ไม่อาจโอบกอดกันได้อีก ทำได้เพียงมองกันอยู่คนละฟากของทะเลดาราอันกว้างใหญ่...”