“นี่เรียกว่ากระดูกวู เป็นหลักฐานที่ใช้เข้าร่วมพิธีแลกเปลี่ยนได้...”
ชิวเย่หันไปมองอีกทาง ก่อนเล่าเรื่องเกี่ยวกับกระดูกวูที่หวาเซวียนบอกนางให้หยางเฉิงฟัง
หยางเฉิงฟังแล้วตาเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดเลยว่าโลกใบนี้จะมีกิจกรรมแบบนี้ด้วย
นี่มันเรื่องดีชัด ๆ!
แม้ตอนนี้กำแพงเผ่าใกล้สร้างเสร็จแล้ว ความปลอดภัยก็มีหลักประกัน แต่สังคมดั้งเดิมในโลกใบนี้ไม่เหมือนสังคมดั้งเดิมบนโลกมนุษย์ สร้างกำแพงแล้วไม่ได้หมายความว่าจะป้องกันอันตรายส่วนใหญ่ได้
ในแดนรกร้างมีสัตว์ร้ายอยู่ทั่วทุกหนแห่ง แถมยังไม่ได้มีแค่เผ่าเดียว แต่ละเผ่าล้วนมีนักรบตราเผ่าผู้แข็งแกร่ง รวมถึงหมอผีที่เชี่ยวชาญวิชาหมอผีสารพัด
ยิ่งไปกว่านั้น หยางเฉิงยังเคยรับปากว่าจะกำจัดเผ่าลิงดำ ศัตรูของเผ่านกกระจอกคราม แล้วตีคืนแผ่นดินบรรพชนให้ได้
เรื่องนี้ก็ต้องสืบข่าวดูหน่อยว่า ตอนนี้เผ่าลิงดำเป็นอย่างไรบ้าง
ก่อนหน้านี้เขาคุยกับชิวเย่แล้ว เผ่าเถาออกจากแผ่นดินบรรพชนมาได้สองปี ข่าวคราวเกี่ยวกับแดนรกร้างที่พวกนางรู้จึงมีไม่มากนัก
เพราะฉะนั้นการปิดหูปิดตาอยู่แต่ในเผ่าคงไม่ได้ ต้องออกไปแลกเปลี่ยนกับคนอื่น นี่ไม่ใช่โอกาสดีหรอกหรือ?
หยางเฉิงลูบคาง ดวงตาเป็นประกายพลางครุ่นคิด
เขาเริ่มคิดแล้วว่าการไปพิธีแลกเปลี่ยนคราวนี้ควรเตรียมอะไรบ้าง และจะเดินทางไปอย่างไร
“หมอผีแห่งเผ่านกกระจอกคราม” ชิวเย่เรียกเสียงเบา ขัดจังหวะความคิดของหยางเฉิง
หยางเฉิงได้สติกลับมา เก็บกระดูกวูใส่เสื้อหนังสัตว์ ก่อนตอบว่า “ได้ เราแลกกัน ซิ่ง ไปหยิบหม้อดินเผามาใบหนึ่ง”