“หอมจังเลย—”
ไม่ใช่แค่หวาเซวียนที่นั่งไม่ติด ชิวเฉ่าเองก็สูดจมูกฟุดฟิดไม่หยุด ดมกลิ่นเนื้อหอมฉุยที่ลอยอยู่ในอากาศ
ชิวเย่ได้กลิ่นเนื้อหอมคุ้นเคย หัวใจพลันตื่นเต้น ใช่แล้ว กลิ่นนี้แหละ!
หลังสูดดมอย่างลึก ๆ สองครั้ง จู่ ๆ นางก็นึกขึ้นได้ว่า ก่อนออกเดินทาง หยางเฉิงกำชับไว้ว่า หากอยากต้มน้ำแกงเนื้อให้อร่อย ตอนต้มต้องปิดฝาหม้อด้วย
ชิวเย่หันมองรอบตัวทันที ก่อนจะพบไม้ไผ่ลำหนึ่ง
“แกร๊บ!”
“ปัง!”
ชิวเย่ลงมืออย่างฉับไว ใช้ดาบกระดูกแข็งที่ทำจากกระดูกสัตว์ร้ายฟันไม้ไผ่จนขาดเป็นปล้อง จากนั้นก็ทำเป็นฝาไม้ไผ่แล้วปิดลงบนหม้อดินเผาที่กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นพร้อมไอร้อน
กลิ่นหอมในกระโจมพลันจางลงไปบ้าง
หวาเซวียนกับชิวเฉ่าที่กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่กับกลิ่นเนื้อได้สติกลับมา แล้วก็อดเสียดายขึ้นมาไม่ได้
ในใจของทั้งคู่กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง: อย่าเพิ่งปิดฝาสิ! ยังดมกลิ่นเนื้อไม่พอเลยนะ!
เมื่อหวาเซวียนได้สติ นางก็มองหม้อดินเผาใบนั้นด้วยสายตาซับซ้อน จากกลิ่นเนื้อหอมที่ได้สูดเมื่อครู่ หม้อดินเผานี้ดูท่าจะทำอาหารอร่อยได้จริง ๆ อย่างที่ชิวเย่บอกหรือ?
ถ้าอย่างนั้น...นางก็กล่าวหาชิวเย่ผิดไปน่ะสิ?
หวาเซวียนลังเลว่าควรขอโทษชิวเย่ดีไหม แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตนเป็นวู ก็ไม่อาจยอมลดทิฐิลงได้
แต่ความลังเลนี้ก็อยู่ได้ไม่นาน
เพราะยิ่งต้มนาน กลิ่นเนื้อจากในหม้อดินเผาก็ยิ่งหอมเข้มข้น หวาเซวียนจึงกลับไปจมอยู่ในกลิ่นหอมนั้นอีกครั้ง