หม้อดินใบนี้ได้รับการปรนนิบัติเช่นเดียวกับบรรพบุรุษของมัน—หม้อใบแรกที่ถือกำเนิดขึ้นในเผ่านกกระจอกคราม
นับจากนี้ไป มันต้องทำงานไม่หยุดแม้แต่นาทีเดียว ทุกครั้งที่ต้มน้ำแกงเนื้อเสร็จ ชาวเผ่าเถาที่หิวโหยก็จะกรูกันเข้ามาแบ่งกินจนเกลี้ยง จากนั้นหม้อดินที่ยังไม่ได้ล้างก็ถูกจับตั้งไฟต้มน้ำแกงหม้อใหม่ต่อทันที
ตอนอยู่เผ่านกกระจอกคราม พอคนในเผ่ากินกันเกือบอิ่มแล้ว หยางเฉิงก็ต้องออกหน้าห้ามไม่ให้พวกเขาต้มเนื้อต่อ
แต่ที่เผ่าเถาไม่มีปัญหาเช่นนั้น
เพราะอาหารของเผ่าเถามีไม่มาก สัตว์ร้ายที่ชิวเย่นำกลับมามีอยู่ไม่กี่ตัว พวกเขาจึงกินจนหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว
สุดท้ายชาวเผ่าเถาแต่ละคนลูบท้องตัวเอง พลางรู้สึกว่ากินไปได้แค่ครึ่งอิ่มเท่านั้น!
จากนั้นชาวเผ่าเถาก็ฮึกเหิมกับการล่าสัตว์กันยกใหญ่ นักรบตราเผ่าทิ้งงานในมือแล้วออกไปล่าสัตว์กันหมด
หวาเซวียนขมวดคิ้วกับเรื่องนี้ แม้จะกังวลว่านักรบตราเผ่าอาจบาดเจ็บ แต่พอนึกถึงรสชาติน้ำแกงเนื้อเมื่อครู่ นางก็เลียริมฝีปากอย่างเสียดาย ก่อนจะปล่อยเลยตามเลย
หลังจากวุ่นวายกันอยู่พักหนึ่ง
หวาเซวียนให้ชิวเฉ่าออกไปก่อน ในกระโจมจึงเหลือเพียงนางกับชิวเย่สองคน
ชิวเย่กำลังสงสัยว่าเหตุใดน้ำแกงเนื้อที่เพิ่งกินเข้าไปถึงไม่อร่อยเหมือนที่เคยกินตอนอยู่เผ่านกกระจอกคราม ราวกับขาดรสชาติบางอย่างไป
แต่นางก็ทำตามวิธีที่เห็นตอนอยู่เผ่านกกระจอกครามนี่นา จุดไฟก่อน แล้วเติมน้ำ จากนั้นค่อยต้มเนื้อ...
หรือว่าขั้นตอนไหนผิดพลาดไปกันนะ?