“เรื่องนี้น่ะ...”
หยางเฉิงทำหน้าอึดอัดใจ ก่อนกล่าวว่า “นักรบชิวเย่ เจ้าก็เห็นแล้วนี่ เพื่อทำแพลำนี้ พวกเราทั้งตัดไม้ ทั้งหาเถาวัลย์ ทั้งเรียนวิธีพายแพ แถมยังได้วัวน้อยน่ารักจิตใจดีมาช่วยอีก...”
ชิวเย่พูดไม่ออกอย่างที่สุด
เรื่องตัดไม้ หาเถาวัลย์ แล้วก็เรียนพายแพน่ะยังพอมีหลักฐานให้เห็นอยู่บ้าง แต่ไอ้ที่ว่าได้วัวน้อยน่ารักจิตใจดีมาช่วยนี่มันอะไรกัน?
คิดว่าเผ่าเถาของพวกนางตาบอดหรือไง วัวโคลนเละตัวนั้นแทบจะโดนรังแกจนร้องไห้อยู่แล้ว!
ช่วยเสียที่ไหนกัน ถูกพวกเจ้าบังคับต่างหาก
“พอแล้ว วูแห่งเผ่านกกระจอกคราม ไม่ต้องพูดมาก บอกมาตรง ๆ ว่าจะยอมพาพวกเราไปได้อย่างไร” ชิวเย่ตัดบทหยางเฉิง กล่าวเสียงเรียบ
ชิวเย่ติดต่อกับหยางเฉิงมาหลายครั้ง จึงรู้จักนิสัยของเขาดี หากไม่ให้ผลประโยชน์สักหน่อย ไม่มีทางที่เขาจะยอมพาพวกนางไป
แน่นอนว่า หากการข้ามแม่น้ำไม่จำเป็นต้องพึ่งแพที่หยางเฉิงทำขึ้น ชิวเย่ก็ไม่อยากมาคุยต่อรองกับเขาหรอก
พอได้ยินคำพูดของชิวเย่ หยางเฉิงก็ทำหน้าอึดอัดใจ “นักรบชิวเย่ ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากพาพวกเจ้าไป แต่แพลำนี้ ข้านำคนในเผ่าลงแรงกันอย่างยากลำบาก...”
“เกลือห้าถุง” ชิวเย่พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“นักรบชิวเย่ เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนแบบไหนกัน? ข้าจะยอมละทิ้งทุกอย่างเพื่อเกลือแค่ห้าถุงได้อย่างไร...”
“เกลือสิบถุง”
“นักรบชิวเย่ ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนแบบนี้ เกลือสิบถุงหมายความว่าอย่างไร ข้าบอกเลยว่าเจ้ากำลังดูหมิ่นข้า...”