หลังจากนั้น เหยียนหูกับหงหยาและคนอื่น ๆ ก็ผลัดกันพายแพข้ามแม่น้ำไปมา รับคนที่เหลือของเผ่าเถา รวมถึงหยางเฉิงข้ามไปจนหมด
นอกจากหยางเฉิงแล้ว ทุกคนต่างรู้สึกแปลกใหม่กับการพายแพในแม่น้ำ พอพายข้ามมาแล้วก็ยังไม่พอ ยังอ้อนวอนให้เหยียนหูกับพวกพาตนพายเล่นไปตามแม่น้ำอีก
ถ้าเป็นคนธรรมดาบนโลก การพายข้ามแม่น้ำไปมาเป็นระยะทางไกลขนาดนี้คงเหนื่อยจนแทบหมดแรง แต่เหยียนหูกับพวกเป็นนักรบตราเผ่า เรี่ยวแรงในตัวมีเหลือเฟือจนใช้ไม่หมด
แถมพวกเขายังสนุกกับการพายแพในแม่น้ำไม่แพ้กัน ไม่ยอมขึ้นฝั่งเสียด้วย
ทั้งสองฝ่ายจึงเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย แม้แต่นักรบตราเผาของเผ่าเถาหลายคนก็เข้าร่วมด้วย ต่างพากันเล่นสนุกจนลืมเวลา
หยางเฉิงมองพวกที่ทำตัวเหมือนเด็ก ๆ เล่นกันวุ่นวายแล้วพูดไม่ออก
แพไม่ใช่เรือลำใหญ่ ถึงจะยืนอยู่บนนั้นแล้วไม่จม แต่ก็โคลงเคลงอย่างยิ่ง ตอนหยางเฉิงนั่งแพเมื่อครู่ เขาใจหายใจคว่ำอยู่ไม่น้อย เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกมาเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าดวงอาทิตย์เลยเที่ยงวันไปแล้วและคล้อยไปทางทิศตะวันตกมากพอสมควร ท้องของหยางเฉิงก็เริ่มส่งเสียงร้องจ๊อก ๆ
เขาจึงตะโกนเรียกทุกคนที่กำลังเล่นกันอยู่ “เตรียมทำอาหารกินได้แล้ว!”
“โฮก!”
ไม่ว่าเรื่องไหนก็สำคัญสู้ข้าวปลาอาหารไม่ได้ พอได้ยินว่าจะกินข้าว ทุกคนก็รีบกระโดดขึ้นฝั่ง ลากแพตามหลังแล้ววิ่งมาหาทันที
ไม่ต้องให้หยางเฉิงสั่งอีกต่อไป
ก่อกองไฟ ตั้งหม้อดิน ใส่เนื้อสัตว์ร้าย ทุกอย่างเสร็จสรรพในรวดเดียว