หวาเซวียนเบิกตากว้าง หูแมวก็หยุดสั่นไปแล้ว นางมองเหยียนหูที่ยืนอยู่บนแพไม้ด้วยความตกตะลึง แต่แพกลับไม่ยุบลงไปแม้แต่น้อย!
เขาทำได้ยังไง? ไอ้หมอนี่ทำได้ยังไงกัน?
ในหัวเล็ก ๆ ของหวาเซวียนมีแต่เสียงอื้ออึง!
นางเฝ้าสังเกตอยู่ตลอด หยางเฉิงไม่ได้ใช้วิชาหมอผี และในอากาศก็ไม่มีคลื่นพลังจากอักษรวูเลย
แต่เพราะเป็นแบบนี้ต่างหาก หวาเซวียนถึงได้ตกตะลึงสุดขีด นึกไม่ถึงว่าจะมีคนยืนเหยียบไม้บนผิวน้ำได้โดยไม่ต้องใช้วิชาหมอผี แถมไม้ยังไม่จมลงไปอีกด้วย
หยางเฉิงไม่สนใจว่าคนเผ่าเถาจะตกตะลึงแค่ไหน เขาสั่งนักรบตราเผ่าคนอื่น ๆ ให้รีบจับเถาวัลย์ที่ผูกไว้กับแพเอาไว้ จะได้ไม่ปล่อยให้แพลอยหายไปตามกระแสน้ำ
เมื่อยึดแพให้อยู่กับที่แล้ว หยางเฉิงก็ร้องบอกเหยียนหูที่อยู่บนแพว่า
“เหยียนหู ขยับเข้าไปข้างในหน่อย”
เหยียนหูขยับหลบ แล้วเดินไปกลางแพสองสามก้าว จากนั้นหยางเฉิงก็หันไปบอกหงหยาและคนอื่น ๆ ว่า “หงหยา ไม้ พวกเจ้าก็ขึ้นไปด้วย”
“ได้”
หงหยา ไม้ และนักรบตราเผ่าอีกสองคนกระโดดขึ้นไปบนแพ
น้ำหนักของนักรบตราเผ่าอีกสี่คนที่เพิ่มเข้ามาทำให้แพเริ่มมีทีท่าว่าจะจมลงในที่สุด
เมื่อเห็นภาพนั้น ดวงตาของคนเผ่าเถาก็เป็นประกาย
เห็นไหมล่ะ!
คนขึ้นไปเหยียบไม้ ไม้ก็ต้องจมลงอยู่แล้ว!
เมื่อกี้นี้หมอผีของเผ่านกกระจอกครามต้องแอบใช้วิชาหมอผีอะไรสักอย่างที่ไม่มีใครจับสังเกตได้แน่ ๆ คนเดียวขึ้นไปถึงไม่จม