“ใช่แล้ว จับสัตว์ลำธารหนวดคู่ยังไงล่ะ” หยางเฉิงพยักหน้า เมื่อเห็นทุกคนทำหน้างุนงงก็อธิบายต่อ “แต่คราวนี้เราจะใช้วิธีจับแบบใหม่ ต้องมีอุปกรณ์สักอย่าง”
อุปกรณ์งั้นหรือ?
ทุกคนยิ่งงงหนักกว่าเดิม
อุปกรณ์ที่หยางเฉิงพูดถึงไม่ใช่อะไรอื่น แต่เป็น—แห
แหคือเครื่องมือจับสัตว์ป่าหรือปลา ทำจากเชือกถักเป็นตาข่าย
บนโลกส่วนใหญ่มักทำจากป่าน
แต่ในยุคดึกดำบรรพ์แบบนี้น่ะหรือ
หยางเฉิงไม่เห็นพืชจำพวกป่านในเผ่านกกระจอกครามเลยสักต้น แต่กลับเห็นเถาวัลย์อยู่ไม่น้อย
กลับไปแล้วคงต้องช่วยกันหาเถาวัลย์ที่เหนียวและดัดโค้งได้มาใช้ทำแห
“กลับไปแล้วข้าจะอธิบายให้ละเอียด ตอนนี้พวกเจ้าขุดร่องน้ำขึ้นมาก่อน”
หยางเฉิงไม่ได้อธิบายให้ทุกคนฟังตอนนี้ แต่สั่งให้ลงมือทำงานทันที
ข้อแรก คนยุคดึกดำบรรพ์จินตนาการไม่ค่อยเก่ง ถ้าไม่มีของจริงให้ดู ก็อธิบายให้เข้าใจได้ยาก
อีกข้อคือพวกเขาออกมาข้างนอกนานเกินไปแล้ว ถ้ายังมัวชักช้า คนในเผ่าคงเป็นห่วงกันแย่
ได้ยินหยางเฉิงพูดเช่นนั้น เหยียนหูและคนอื่น ๆ ก็ไม่ถามต่อ
แม้จะยังสงสัยเรื่องอาหารอยู่ แต่ปัญหาแหล่งน้ำก็ได้รับการแก้ไขอย่างเป็นรูปธรรมแล้ว
จากนั้น ภายใต้คำสั่งของหยางเฉิง
คนกลุ่มหนึ่งขยายลำธารแห้งให้ลึกและกว้างขึ้น จนมีขนาดพอจะวางลำไผ่ได้
ส่วนอีกกลุ่มไปตัดไผ่ ตามที่หยางเฉิงบอก พวกเขาเจาะทะลวงแกนกลางของลำไผ่ แล้วเหลาให้ปลายด้านหนึ่งแหลม ก่อนสอดเข้ากับปลายของอีกลำ