“เงียบกันให้หมด!”
หยางเฉิงตวาด ก่อนจะพูดว่า “หลีกไป ให้ข้าดูอาการเขาหน่อย”
ชางสือกับคนอื่น ๆ เลิกเถียงกัน แล้วถอยเปิดทางให้หอกที่บาดเจ็บสาหัสอยู่ตรงกลาง
หงหยากำลังใช้หนังสัตว์กดแผลของหอกไว้
ถึงอย่างนั้น หยางเฉิงก็ยังเห็นชัดว่าท้องของหอกถูกกรีดเป็นแผลใหญ่
เลือดไหลออกมาไม่หยุด จนแทบมองเห็นอวัยวะภายในกับลำไส้ข้างใน
หยางเฉิงขมวดคิ้ว ใจเริ่มไม่ค่อยดี ไม่รู้ว่าวิชาสมานแผลจะได้ผลหรือเปล่า
แต่ตอนนี้ก็ได้แต่ลองรักษาดู แม้จะริบหรี่แค่ไหนก็ต้องลอง
แผลใหญ่ขนาดนี้ ใช้วิชาสมานแผลจากป้ายกระดูกวูคงไม่ได้ผล ได้แต่ภาวนาให้วิชาสมานแผลที่เขาปรับปรุงเมื่อคืนออกฤทธิ์ได้เต็มที่
หอกเห็นหยางเฉิงเดินเข้ามา
“วู ท่านมาแล้ว...” หอกเอ่ยอย่างอ่อนแรงด้วยความยินดี
แต่ความยินดีนั้นอยู่ได้เพียงชั่วพริบตา ก่อนจะจางหายไป
หอกรู้ดีว่า ต่อให้เป็นวูคนก่อนก็ยังหมดหนทางกับบาดแผลของเขา วูคนใหม่เพิ่งรับตำแหน่งได้ไม่นาน ยิ่งไม่มีทางช่วยเขาได้
ตอนนั้นเอง เหยียนหูก็เข้ามาใกล้หยางเฉิง พอเห็นอาการของหอก
สีหน้าเหยียนหูก็พลันแย่ลง
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้? แผลของหอกทำไมถึงหนักขนาดนี้?”
เหยียนหูหันไปถามชางสืออย่างเอาเรื่อง “เจ้าคุมทีมล่าสัตว์กันยังไง ถึงปล่อยให้หอกบาดเจ็บขนาดนี้? ต่อให้ใช้ป้ายกระดูกวูจนหมดก็ยังช่วยไม่ได้เลย!”
เหยียนหูรู้สึกสิ้นหวังอย่างยิ่ง ทั้งยังเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว