“กร๊อบ กร๊อบ...”
เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ
สามวินาทีต่อมา
คนคนหนึ่งในชุดหนังสัตว์ก็ปรากฏตัวขึ้น วิ่งตรงมาทางนี้อย่างรีบร้อน
“เป็นคนจริง ๆ ด้วยหรือ?” เหยียนหูหรี่ตา หันไปมองหยางเฉิงด้วยความประหลาดใจ คล้ายกำลังสงสัยว่าหยางเฉิงรู้ได้อย่างไรว่าเป็นคน
แต่เหยียนหูไม่มีเวลาถามเรื่องนี้
เพราะเขาพบว่าคนที่วิ่งมาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นสมาชิกคนหนึ่งของทีมล่าสัตว์เผ่านกกระจอกครามของพวกเขา
“ม่าย!”
เหยียนหูตะโกนพลางกวักมือเรียกม่าย
ม่ายกำลังวิ่งอยู่ พอมีคนตะโกนเรียกก็กระตุกนิดหนึ่ง ก่อนจะเห็นเหยียนหู แล้วใบหน้าก็พลันยินดีขึ้นมา
“เหยียนหู เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” ม่ายถาม ก่อนจะเห็นหยางเฉิงตามมา เขารีบคำนับ “ท่านวู? ท่านก็มาด้วยหรือ?”
เหยียนหูตอบว่า “ท่านวูให้ข้าพาเขามาดูแหล่งน้ำ”
“อันตรายเกินไปแล้ว ข้างนอกมีสัตว์ดุร้ายตั้งมากมาย...” ม่ายขมวดคิ้ว
ยังไม่ทันพูดจบ เหยียนหูก็ขัดขึ้น “เอาละ ไม่ต้องพูดแล้ว ม่าย ทำไมเจ้าไม่ไปกับทีมล่าสัตว์คนอื่น ๆ กลับวิ่งออกมาคนเดียว?”
“อ๊ะ จริงสิ”
สีหน้าม่ายเปลี่ยนไปทันที ร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข “ท่านวู ท่านเอาป้ายกระดูกวูมาด้วยหรือไม่?”
“เอามา”
หยางเฉิงพยักหน้า
วูคนก่อนทิ้งข้าวของไว้ให้เพียงนิดเดียว พกติดตัวก็ไม่ได้เกะกะ ตอนลุกขึ้นหยางเฉิงจึงหยิบติดตัวมาด้วย
“ดีเหลือเกิน!” ม่ายร้องอย่างยินดี “ท่านวู รีบไปกับข้าเถอะ เหมาต้องได้รับบาดเจ็บแน่!”