หลังจากหยางเฉิงตรวจดู “ไซต์งานก่อสร้าง” เสร็จ ท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลง ถึงเวลาอาหารเย็นพอดี
ระหว่างนั้น เหยียนหูและคนอื่น ๆ ก็แอบกระจาย “ข่าว” ไปทั่วหมู่คนแล้ว
พอทุกคนได้ยินว่าร่างกายของหยางเฉิงอาจมีปัญหา แววตาที่มองเขาก็เต็มไปด้วยความกังวลจนปิดไม่มิด
แต่ตอนนี้หยางเฉิงกำลังตื่นเต้นสุด ๆ ฐานรากขุดเสร็จแล้ว เกลือก็กรองสำเร็จ เขาแทบรอไม่ไหวที่จะลิ้มรสความอร่อยจากเกลือ จึงไม่ได้สังเกตสายตาของคนในเผ่าเลยแม้แต่น้อย
อาหารของเผ่านกกระจอกครามมีเหลือเฟือ
ถึงนักรบตราเผ่าส่วนใหญ่จะกำลังขุดฐานราก หยางเฉิงก็ยังแบ่งนักรบตราเผ่าไว้หลายคนให้ออกไปล่าสัตว์ร้าย
มีตาข่ายอยู่แล้ว แถมในบ่อที่ขุดไว้หลายแห่งก็มีปลาหนวดคู่คอยเติมจำนวนอยู่ตลอด
ก่อนที่จำนวนคนในเผ่านกกระจอกครามจะเพิ่มขึ้นไปกว่านี้ อาหารที่ล่าได้ตอนนี้ก็เพียงพอให้กินแล้ว!
ส่วนวิธีจัดการอาหารที่เผ่ามีอยู่ตอนนี้มีสองแบบ
แบบแรกคือก่อกองไฟ จัดการสัตว์ร้ายแล้วเสียบเนื้อของมันเข้ากับกิ่งไม้ นำไปย่างเหนือไฟ
อีกแบบคือหั่นเนื้อสัตว์ร้ายเป็นชิ้น ๆ ใส่ลงในหม้อดินแล้วต้ม
ที่ผ่านมา
หยางเฉิงไม่เคยยุ่งกับงานพวกนี้เลย แม้แต่ต้มเนื้อก็เหมือนกัน เขาสาธิตให้ดูรอบหนึ่ง จากนั้นก็ปล่อยให้คนในเผ่าคนอื่นรับช่วงต่อ
อย่างไรเสีย เขาก็คือท่านหมอผีผู้สูงส่ง!
แค่นั่งรอกินอย่างเดียวก็พอแล้ว