พอเนื้อเข้าปาก รสชาติคุ้นเคยก็แผ่ซ่านขึ้นมา
หยางเฉิงไม่สนใจว่าเนื้อย่างยังร้อนจัด รีบเคี้ยวสองสามคำทันที
ชั่วขณะนั้น เขาก็แทบอยากจะร้องไห้ออกมา!
มาที่นี่ตั้งครึ่งเดือนกว่า เพิ่งได้กินอาหารใส่เกลือสักคำตอนนี้เอง พูดแล้วก็ชวนให้น้ำตาไหลจริง ๆ!
กินเนื้อเสร็จ หยางเฉิงก็ตักน้ำแกงเนื้อร้อนฉ่ามาให้ตัวเองอีกชาม
ไม่ต้องพูดอะไรมาก พอได้ลิ้มรสน้ำแกงเนื้อเค็มที่อร่อยจนหาที่เปรียบมิได้ ความรู้สึกอีกแบบก็เอ่อล้นอยู่ในใจ
คนอื่น ๆ เห็นหยางเฉิงทำท่าฟินกับอาหารรสชาติแย่ ๆ แบบนั้น ก็พากันเป็นห่วงจนใจคอไม่ดี
ดูท่าร่างกายของวูจะมีปัญหาจริง ๆ เหมือนที่ชางสือว่าไว้!
เฮ้อ ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราเอง ที่ทำให้วูเหนื่อยล้าหนักเกินไปในช่วงนี้...
หยางเฉิงแทะเนื้อย่างติดกันสองชิ้น ดื่มน้ำแกงเนื้อไปอีกหลายชาม จนรู้สึกอุ่นท้องและอิ่มสบายเป็นอย่างยิ่ง
จากนั้นจึงวางชามกับตะเกียบลง แล้วบอกเหยียนหลินกับคนอื่น ๆ ว่า “เอาละ พวกเจ้าก็กินกันได้แล้ว”
หลังวูกินเสร็จ ก็ถึงคิวหญิงหมอผีของเขา ซึ่งก็คือเหยียนหลินกับพวกนาง
แต่พอหยางเฉิงบอกให้พวกนางกินเนื้อย่างกับดื่มน้ำแกงเนื้อ เหยียนหลินกับซิ่งซึ่งเคยชิมรสเกลือมาก่อนแล้ว ก็ส่ายหน้าจนแทบกลายเป็นกลองป๋องแป๋ง ก่อนจะพาสาวหูกระต่ายอีกสามคนยืนยันว่าไม่หิว ให้พวกนักรบตราเผ่ากินก่อนเถอะ