เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ หลังจากเหยียนหลินกับซิ่ง สาวหูสัตว์ทั้งสองกลืนเกลือเข้าไปมากกว่าครึ่งนิ้วเพียงนิดเดียว ดวงตาก็เบิกกว้างทันที สีหน้าบิดเบี้ยวสุดขีด
“ถุย!”
สาวหูสัตว์ทั้งสองพร้อมใจกันคายเกลือในปากออกมา จากนั้นก็แลบลิ้นน้อย ๆ สีชมพู พลางใช้มือพัดอยู่ข้างปาก ก่อนจะตัดพ้อว่า “วูหลอกเหยียนหลิน (ซิ่ง) เกลือยังไม่อร่อยอยู่ดี!”
เซี่ยกับคนอื่น ๆ ในเผ่าที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วต่างก็สงสัย
ไม่น่าใช่นะ?
คำพูดของวูเป็นความจริงมาตลอด เขาบอกว่าเกลือจะอร่อยขึ้น งั้นมันก็ควรจะอร่อยขึ้นสิ
ยิ่งกว่านั้น เมื่อครู่สีหน้าของวูดูเพลิดเพลินชัด ๆ ไม่ใช่หรือ?
แล้วทำไมพอเป็นเหยียนหลินกับซิ่ง พวกนางถึงกลับรู้สึกว่ามันไม่อร่อยล่ะ?
เซี่ยกับคนอื่น ๆ ในเผ่าสงสัยกันสุดขีด แต่ที่มีมากกว่านั้นคือความอยากรู้อยากเห็น
พวกเขาจึงหยิบเกลือจากก้นหม้อดินเผามาคนละนิด แล้วเอาเข้าปาก
ผลลัพธ์ไม่ต้องเดาก็รู้ คนในเผ่าที่เคยกินแต่เกลือสินเธาว์รสขม นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ลองเกลือบริสุทธิ์ที่ผ่านการกรอง รสเค็มจัดจ้านในปากทำให้พวกเขาเค็มจนต้องแลบลิ้นเหมือนเหยียนหลินกับซิ่ง
หยางเฉิงให้คนไปยกน้ำต้มสุกที่ปล่อยให้เย็นแล้วมาถังหนึ่ง ให้สาวหูสัตว์เหล่านี้บ้วนปากเพื่อขจัดรสเค็ม
พอบ้วนปากกันแล้ว ทุกคนก็รู้สึกดีขึ้นมาก
จากนั้นต่างพากันมองหยางเฉิงด้วยความสงสัย เกลือนี่เห็น ๆ อยู่ว่าไม่อร่อย ทำไมวูถึงบอกว่าอร่อย หรือว่า “รสนิยม” ของวูจะไม่เหมือนพวกเรา?