“พอแล้ว เหยียนหู ไม่ต้องย่างเนื้อต่อแล้ว”
หลังส่ง “แขก” กลับไปอีกคน หยางเฉิงก็ไม่ให้เหยียนหูย่างเนื้อต่อ
เพราะไม่จำเป็นต้องใช้วิธี “ย่างเนื้อล่อแขก” อีกแล้ว
ในช่วงพิธีแลกเปลี่ยน หยางเฉิงไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีใครมาแลกของกับเขา ทั้งปลาเค็มตากแห้งและเนื้อสัตว์ร้ายที่เหลืออยู่ยังมีอีกเยอะ
ไม่ว่ามนุษย์ในสังคมดึกดำบรรพ์หรือสังคมสมัยใหม่ แท้จริงแล้วก็ไม่ต่างกัน ความอยากอวดให้คนอื่นเห็นนั้นอดกลั้นไว้ไม่ไหวหรอก
ยิ่งหยางเฉิงกำชับชนเผ่าที่มาแลกของว่าอย่าเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อมากเท่าไร
ชนเผ่าเหล่านั้นก็ยิ่งอดใจไม่ไหวที่จะเอาไปเล่ามากเท่านั้น อย่างไรเสีย การได้แลก “อาหารที่บรรพเทพแม่น้ำใหญ่ประทานให้” เพิ่มเป็นพิเศษ ก็เป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
ใครจะอดใจไม่เอาไปเล่าให้คนอื่นอิจฉาไหวกันล่ะ
พอได้ยินหยางเฉิงบอกให้หยุดย่างเนื้อ
เหยียนหูก็ถอนหายใจโล่งอก รีบส่งเนื้อที่ย่างไปได้ครึ่งเดียวในมือให้หงหยา
ตั้งแต่เริ่มหัดย่างเนื้อ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาย่างนานขนาดนี้ ย่างจนมือเมื่อยไปหมด
คราวหน้าใครอยากย่างก็ย่างไป เขาไม่เอาด้วยแล้ว...
แต่ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว เหยียนหูก็หันไปเห็นซากสัตว์ร้ายระดับ 7 จำนวนมหาศาลที่กองอยู่ข้าง ๆ มีมากกว่ายี่สิบตัว แถมยังมีซากสัตว์ร้ายระดับ 6 อีกถึงสามตัว
ความคิดนั้นพลันหายวับไปจากหัวของเหยียนหู!
เฮ้ ย่างเนื้อเองไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย!