เมื่อเห็นเหล่าคนในเผ่าตื่นเต้นจนแทบรอไม่ไหว หยางเฉิงก็พึงพอใจอย่างยิ่ง
สมบูรณ์แบบ!
ได้ผลตามเป้าแล้ว!
ตอนแรกหยางเฉิงตั้งใจจะสอนอักษรจีนให้คนในเผ่า
แต่พอเห็นพวกเขาสงสัยกับตัวอักษรสองคำบนห้องส้วมที่เขียนว่า “ชาย” กับ “หญิง”
หยางเฉิงก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าการสอนอักษรจีนให้คนในเผ่าโดยตรงคงไม่ได้ผล ต้องค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป
เริ่มจากใช้ตัวอักษรภาพเป็นจุดตั้งต้น เพื่อพาคนในเผ่าหัดอ่านเขียน
อักษรภาพวิวัฒนาการมาจากภาพวาด เป็นรูปแบบตัวอักษรที่เก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่ง ต่างจากอักษรแทนเสียง เพราะอักษรภาพเป็นอักษรที่สื่อความหมาย
โดยทั่วไปแล้ว อักษรภาพเป็นตัวอักษรที่เกิดขึ้นก่อนชนิดอื่น
มันใช้เส้นหรือขีดเขียนวาดรูปร่างลักษณะของสิ่งที่ต้องการสื่อออกมาอย่างเป็นรูปธรรม
อักษรภาพมีต้นกำเนิดจากภาพวาด เป็นวิธีสร้างตัวอักษรแบบดั้งเดิมที่สุด เมื่อเวลาผ่านไป ลักษณะภาพวาดก็ลดน้อยลง ส่วนความหมายเชิงสัญลักษณ์กลับเพิ่มมากขึ้น
ตัวอย่างที่ตรงที่สุดคืออักษรกระดูกเสี่ยงทายบนโลก ซึ่งเป็นสิ่งที่แสดงถึงอารยธรรมจีนในยุคโบราณ และเป็นอักษรภาพที่แท้จริงที่สุด
ดังนั้นเมื่อหยางเฉิงนำอักษรกระดูกเสี่ยงทายออกมา คนในเผ่านกกระจอกครามจึงไม่รู้สึกว่ามันยากหรืออ่านไม่รู้เรื่อง ตรงกันข้าม พวกเขากลับตื่นเต้นฮึกเหิมกันขึ้นมาทันที
“เอาละ ๆ วันนี้สอนกันแค่นี้ก่อน สอนเยอะไปเดี๋ยวทุกคนจะงงกันหมด” หยางเฉิงกล่าว “ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว พวกเรายังต้องย่างเนื้อกินข้าว แล้วยังต้องจัดการไม้ไผ่อีก ต่อไปมีเวลาให้สอนทุกวันอยู่แล้ว”