กินเนื้อย่างพลางล้อมกองไฟเฮฮากันอยู่พักหนึ่ง ทุกคนก็กลับเข้าไปนอนในถ้ำ
หยางเฉิงอาศัยช่วงกลางคืนฝึกวิชาหมอผี
คราวนี้พอเข้าสู่ห้วงสมาธิ หยางเฉิงก็พบอักษรวูเพิ่มขึ้นอีกมากมาย แต่กลับไม่มีอักษรวูที่ช่วยให้วิชาหมอผีทั้งสามแขนงที่เขารู้จักเรียบง่ายขึ้นหรือพัฒนาต่อยอดได้
สุดท้ายหยางเฉิงจึงไม่ได้ปรับปรุงวิชาหมอผี
ฝึกเสร็จแล้ว เขาก็หลับสนิท
ค่ำคืนผ่านไปอย่างสงบ
แต่ตอนหยางเฉิงตื่นขึ้นมา เขากลับรู้สึกเหมือนมีอะไรหนัก ๆ ทับอยู่บนตัว นึกว่าโดนผีอำเสียอีก
พอลืมตาดู
ให้ตายเถอะ สาวหูสัตว์จอมซุกซนสองคนมานอนเกาะอยู่บนตัวเขาอีกแล้ว
หลับลึกกันจริง ๆ
หยางเฉิงตื่นแล้ว แต่พวกเธอสองคนยังไม่ตื่น
คนหนึ่งเป่าฟองน้ำมูกจิ๋ว ๆ ส่วนอีกคนก็ขยับปากพึมพำเป็นระยะ ราวกับกำลังละเมอพูดอะไรอยู่
หยางเฉิงจนใจ จำต้องเขย่าปลุกสาวหูสัตว์ทั้งสอง
ทีแรกเขาตั้งใจจะซักว่า ทั้งที่บอกพวกเธอชัดเจนแล้วว่าห้ามมารบกวนเขาตอนกลางคืน ทำไมถึงยังไม่เชื่อฟังแล้วโผล่มาอีก
แต่พอเจอสายตากลมโตใสซื่อแสนน่ารักของทั้งคู่ หยางเฉิงก็เป็นฝ่ายยอมแพ้เสียเอง
หลังจากลุกจากที่นอนพร้อมกันแล้ว
จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องอุทานดังมาจากข้างนอก
หัวใจหยางเฉิงกระตุกวูบ นึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น รีบออกไปดูทันที
เขาเห็นเหยียนหูกับคนจากทีมล่าสัตว์อีกหลายคนกำลังชี้ไปยังกองหินที่ก่อเป็นส้วมกับห้องอาบน้ำ พลางส่งเสียงโหวกเหวก