เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละวินาที
ผ่านไปเกินครึ่งชั่วโมงแล้ว
พื้นทรายที่เก็บกวาดจนโล่งถูกลวดลายหลายสิบแบบเรียงอัดแน่นจนแทบไม่เหลือที่ว่าง
ตอนนี้ทุกคนเลิกทำหน้าต่อต้าน ไม่เต็มใจเหมือนตอนแรกไปแล้ว
แต่ละคนกลับตื่นเต้นกระตือรือร้น เร่งให้หยางเฉิงวาดลวดลายต่อไปทีละแบบ แล้วให้พวกตนทาย
ในตอนนั้นเอง
หยางเฉิงวาดลวดลายขึ้นมาอีกแบบ
ด้านบนมีปลายแหลมเป็นสามเหลี่ยมสามยอด ส่วนด้านล่างกลับมีกากบาทใหญ่สองอัน
พอหยางเฉิงวาดเสร็จแล้วขยับตัวหลบ ทุกคนก็กรูกันเข้าไปดูอย่างพร้อมเพรียง แถมยังแอบมีท่าทีแข่งขันกันอยู่กลาย ๆ
“ท่านวู ข้ารู้แล้ว ข้ารู้แล้ว!”
เหยียนหลินเหลือบมองลวดลายบนพื้นแวบหนึ่ง แล้วรีบยกมือขึ้น “นี่คือภูเขา!”
หยางเฉิงยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่ใช่ภูเขา”
“ไม่ใช่ภูเขาหรือ? แต่หน้าตามันเหมือนภูเขาชัด ๆ เลยนี่นา?”
เหยียนหลินลดมือลง หูเสือทั้งสองข้างกระดิกดุ๊กดิ๊ก บนใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยความงุนงง
“โง่จริง!” ซิ่งมองเหยียนหลินอย่างดูแคลนแล้วพูดว่า “ภูเขาน่ะทายไปตั้งแต่รูปที่สองแล้ว ลืมไปหรือไง?”
จากนั้นซิ่งก็หันไปหา หยางเฉิงด้วยสีหน้าคาดหวัง “ท่านวู ข้ารู้แล้ว นี่คือทวน! ปลายแหลมสามยอดนี้แทนหัวทวน!”
“ก็ไม่ใช่เหมือนกัน!” หยางเฉิงส่ายหน้า
“ไม่ใช่หรือ?”
คราวนี้สถานการณ์พลิกกลับ ซิ่งเป็นฝ่ายงุนงงบ้าง นางขมวดคิ้ว กัดนิ้วมือตัวเองเบา ๆ