หยางเฉิงไม่ได้ตั้งใจจะหาเรื่องนักรบตราเผ่าอย่างเหยียนหูกับพวกเขาเสียหน่อย
ที่เขาจำเป็นต้องไปพิธีแลกเปลี่ยนครั้งนี้ก็เพราะว่า หนึ่ง การพัฒนาของเผ่ากำลังเข้าสู่ช่วงชะงักงัน สัตว์ร้ายรอบบริเวณถูกกวาดล้างไปแทบหมดแล้ว ต่อให้มีตาข่ายช่วย ต่อไปก็ยังจับเหยื่อได้น้อยลงเรื่อย ๆ อยู่ดี
ดังนั้นแผนต่อไปของหยางเฉิงคือรอให้ถึงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้าแล้วค่อยเริ่มเพาะปลูก ซึ่งก็จำเป็นต้องมีเมล็ดพันธุ์พืช
หยางเฉิงไม่พบเมล็ดพันธุ์ที่นำไปเพาะได้แถวเผ่า จึงต้องลองไปหาดูในพิธีแลกเปลี่ยน
อีกอย่าง หยางเฉิงเองก็อยากเปิดหูเปิดตาบ้าง เขามาอยู่โลกนี้ได้เดือนหนึ่งแล้ว แต่สถานที่ไกลที่สุดที่เคยไปก็ยังเป็นจุดที่อยู่ห่างจากเผ่าสามกิโลเมตรเท่านั้น
เหยียนหูกับพวกออกไปเตรียมตัวแล้ว หยางเฉิงจึงเดินลงมา ตรวจดูว่ามีอะไรตกหล่นหรือยังไม่ได้เอาติดตัวไปบ้าง
แต่เพิ่งลงจากแท่นไม้สูง ก็ถูกสาวหูสัตว์ทั้งหกคนดักเอาไว้
“ท่านวู พวกเราก็อยากไปด้วย!” เหยียนหลินพูดเสียงดัง
“ไม่ได้!” หยางเฉิงส่ายหน้า ท่าทีเด็ดขาดมาก
“ทำไมล่ะ?” ซิ่งเบะปาก หางที่ชวนให้นึกถึงซัคคิวบัสแกว่งไปมาไม่หยุด
“พวกเจ้าอ่อนแอเกินไป ยังเป็นนักรบตราเผ่าขั้นเก้าอยู่ด้วย ในแดนรกร้างไม่มีความสามารถป้องกันตัวเองเลยสักนิด ยังต้องให้เหยียนหูกับพวกคอยปกป้องอีก”
หยางเฉิงพูดตรง ๆ โดยไม่อ้อมค้อม
แม้เหยียนหลิน ซิ่ง และสาวหูสัตว์อีกสามคนจะปลุกพลังตราเผ่าขึ้นมาได้หนึ่งเดือนแล้ว แต่การเลื่อนขั้นของนักรบตราเผ่าต้องอาศัยการฝึกฝนพลังเลือดลมเป็นเวลานาน ยิ่งขั้นสูงขึ้นก็ยิ่งเลื่อนขั้นช้าลง