นักรบตราเผ่าขั้นหกของเผ่านกกระจอกครามมีเพียงเขากับเหยียนหูสองคน จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ทั้งคู่ไปร่วมพิธีแลกเปลี่ยนพร้อมกัน ต้องมีคนหนึ่งอยู่คุ้มครองความปลอดภัยของเผ่า
หยางเฉิงสังเกตเห็นแววตาของชางสือที่หม่นลงกะทันหัน ได้แต่กล่าวขอโทษเขาในใจ
เมื่อเทียบกับเหยียนหูแล้ว ชางสือมีนิสัยสุขุมกว่า หยางเฉิงจึงสบายใจมากกว่าหากให้เขาอยู่เฝ้าเผ่านกกระจอกคราม
“คนต่อไป หงหยา”
พอได้ยินชื่อตัวเอง หงหยาก็โห่ร้องด้วยความดีใจทันที ก่อนจะขยิบคิ้วให้เขี้ยวสั้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “เห็นไหม ข้าบอกแล้วว่าวูต้องเลือกข้า!”
เขี้ยวสั้นแค่นเสียง “เจ้าจะได้ใจอะไรนักหนา วูยังเลือกไม่ครบเลยนะ ยังเหลืออีกแปดชื่อ ไม่แน่ว่าหนึ่งในนั้นอาจเป็นข้าก็ได้!”
แต่หยางเฉิงทำให้เขี้ยวสั้นผิดหวัง
หยางเฉิงเอ่ยรายชื่อต่ออย่างรวดเร็ว “ม่าย เหมา ผมเขียว เขายาว...”
ในรายชื่อเหล่านั้นไม่มีเขี้ยวสั้นอยู่เลย
ในบรรดานักรบตราเผ่าที่ได้รับเลือก มีนักรบตราเผ่าขั้นเจ็ดสามคน นักรบตราเผ่าขั้นแปดหกคน ส่วนนักรบตราเผ่าขั้นเก้าไม่ได้พาไปแม้แต่คนเดียว
“ฮ่า ๆ น้องชาย คราวนี้ก็รอให้พี่กลับมาเล่าให้ฟังแล้วกันว่าพิธีแลกเปลี่ยนเป็นยังไง!” หงหยาหัวเราะลั่น
เขี้ยวสั้นกล่าว “ฮึ ก็แค่ไปร่วมพิธีแลกเปลี่ยนไม่ใช่หรือ มีอะไรน่าภูมิใจกัน? รอข้ากลายเป็นนักรบตราเผ่าขั้นหกเมื่อไร วูต้องเลือกข้าไปแน่!”