หลังออกจากเผ่ามาแล้ว
หยางเฉิงก็ไม่ได้เดินต่อ
ความเร็วของเขาช้ามาก ต่อให้ใช้วิชาหมอผีเสริมด้วยวิชาก้าวพริบตาแล้ว ก็ยังเร็วกว่าเพื่อนร่วมเผ่าทั่วไปได้แค่นิดเดียว เทียบกับความเร็วในการเดินทางของนักรบตราเผ่าแล้วห่างชั้นกันลิบลับ
เพื่อให้ไปถึงจุดจัดพิธีแลกเปลี่ยนได้ทันเวลาและมีเวลาซื้อขายเหลือเฟือ
หยางเฉิงจึงจงใจเอา “เกี้ยว” มาด้วย แถมยังดัดแปลงมันเสียใหม่
เดิมทีเกี้ยวทำขึ้นอย่างลวก ๆ จากไม้สองท่อนกับตาข่ายหนึ่งผืน ตอนนี้เปลี่ยนไม้สองท่อนเป็นไม้ไผ่ผ่าซีกสองลำ แล้วมัดติดกันด้วยเถาวัลย์ ทั้งยังบากร่องไว้ที่ปลายทั้งสองข้าง เพื่อให้ “คนหามเกี้ยว” ใช้บ่ารับน้ำหนักได้สะดวก
ส่วนตาข่ายก็ไม่ใช่ตาข่ายล่าสัตว์อีกต่อไป ตามคำแนะนำของหยางเฉิง แผนกดำรงชีพใช้เถาวัลย์เส้นเล็กและเรียบกว่ามาสานใหม่ จากนั้นปูหญ้าแห้งที่ไม่หักง่ายทับลงไป คราวนี้พอนั่งแล้วก้นจะได้ไม่โดนพื้นแข็ง ๆ กดจนเจ็บ
ถ้าไม่ใช่เพราะฝีมือของลูลู่ยังไม่ถึงขั้น หยางเฉิงคงสั่งให้เธอเผาเก้าอี้ออกมาใช้แล้ว
หน้าที่อันทรงเกียรติในการหามเกี้ยวตกเป็นของหงหยาและม่าย ทั้งสองคนได้กลายเป็นคนหามเกี้ยวไปโดยปริยาย
ทั้งคู่เป็นนักรบตราเผ่าขั้นเจ็ด มีความอดทนสูง แรงก็เยอะ ที่สำคัญคือวิ่งเร็วอีกต่างหาก
ถ้าเกิดเจออันตรายที่รับมือไม่ไหวขึ้นมาจริง ๆ พวกเขาก็จะพาหยางเฉิงหนีไปได้ทันที