4 วันต่อมา
หยางเฉิงนั่งอยู่บนแพไม้ ซึ่งนักรบตราเผ่า 4 คนช่วยกันหามมุ่งหน้าไปข้างหน้า
จะทิ้งแพไม้ไปก็ไม่ได้
เหตุผลง่ายนิดเดียว หลังพิธีแลกเปลี่ยนจบลง ทุกคนในเผ่านกกระจอกครามก็ต้องกลับไปอยู่ดี ยังต้องใช้แพข้ามแม่น้ำสายใหญ่นั่น
ในเมื่อทิ้งไม่ได้ ก็เก็บไว้สิ
แพไม้นี้เลยกลายเป็นทั้งบัลลังก์ตัวใหม่ของหยางเฉิง และเป็นอุปกรณ์ขนของของเผ่านกกระจอกครามไปในตัว
บนแพนอกจากหยางเฉิงแล้ว ยังมีเครื่องปั้นดินเผาที่มัดห่อด้วยหนังสัตว์และหญ้าแห้งอย่างดี รวมถึงเกลือที่ได้มาจากเผ่าเถา และเครื่องมืออื่น ๆ อย่างหอกหินกับดาบกระดูก
การแบกแพไม้เดินทางไม่ใช่เรื่องเหนื่อยสำหรับนักรบตราเผ่าที่แรงเยอะมหาศาล ตรงกันข้าม พอไม่ต้องแบกของพะรุงพะรังติดตัว พวกเขากลับเดินเหินคล่องกว่าเดิมเสียอีก
เวลานั้น หงหยาที่ออกไปสำรวจเส้นทางข้างหน้าวิ่งกลับมารายงานว่า “วู ข้างหน้ามีคนจากเผ่าอื่นอยู่”
พอได้ยินเช่นนั้น
เหยียนหูและคนอื่น ๆ ก็ระวังตัวขึ้นมาทันที
“มีกี่คน? นักรบตราเผ่าที่เก่งที่สุดอยู่ขั้นไหน?” หยางเฉิงหรี่ตาแล้วนั่งตัวตรง
“7 คนครับ นักรบตราเผ่าที่เก่งที่สุดของพวกเขาอยู่ขั้นเจ็ด” หงหยาตอบ
“เฮ้อ...”
ทุกคนถอนหายใจโล่งอก
หยางเฉิงเองก็ผ่อนคลายลง ก่อนโบกมือ “จะกลัวอะไร เดินหน้าต่อ!”
“รับทราบ!”
ทุกคนในเผ่านกกระจอกครามขานรับเสียงดัง แล้วเดินฉับ ๆ ไปข้างหน้า ท่าทางเหมือนจะอดใจรอไม่ไหวกันแล้ว
ไม่กี่นาทีต่อมา
ชาวเผ่านกกระจอกครามเดินต่อไปอีกราว 1,000 เมตร จึงมองเห็นนักรบตราเผ่าจากเผ่าอื่นที่หงหยาพูดถึงอยู่ไกล ๆ