ม่านแสงสีขาวโปร่งใส ล้อมเป็นวงกลม
มองทะลุเข้าไปเห็นพื้นที่ราบด้านใน มีการจัดวางก้อนหินใหญ่เป็นระเบียบ แบ่งออกเป็นช่อง ๆ แต่ละก้อนสูงประมาณครึ่งตัวคน
หยางเฉิงมองแวบเดียวก็เดาได้ว่าก้อนหินเหล่านี้มีไว้ให้แต่ละเผ่าวางสินค้าเพื่อแลกเปลี่ยนกัน
ใต้ม่านแสงสีขาวมีผู้คนจากเผ่าต่าง ๆ มารวมตัวกันแล้วราวยี่สิบถึงสามสิบคน และยังมีอีกหลายเผ่ากำลังมุ่งหน้ามาจากที่ไกล ๆ
ผู้คนมารวมกันจนเสียงอื้ออึง ต่างพูดคุยกันเบา ๆ
เมื่อเห็นภาพนี้ หยางเฉิงก็ชะงักไปชั่วขณะ รู้สึกคล้ายกำลังเดินตลาดนัดบนโลกเลยทีเดียว
แต่เสื้อหนังสัตว์บนตัวคนเหล่านี้ ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง หนวดเคราที่ไม่เคยเล็ม รวมถึงเขา หาง และอวัยวะแปลก ๆ ที่งอกออกมาตามร่างกาย ก็ทำให้หยางเฉิงกลับคืนสู่สังคมดึกดำบรรพ์ในพริบตา
“ไปกันเถอะ พวกเราก็เข้าไปด้วย” หยางเฉิงบอกให้เหยียนหูและคนอื่น ๆ เดินหน้าต่อ
เมื่อคนของเผ่านกกระจอกครามเข้าใกล้
ผู้คนที่กำลังพูดคุยกันเสียงดังพลันเงียบกริบ
ทุกคนมองหยางเฉิงที่นั่งอยู่บนแพไม้ด้วยสีหน้าตะลึงงัน ท่าทางนิ่งราวกับหมาแก่!
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
ถึงกับมีเผ่าที่พาพ่อมดมาด้วยหรือ?
หรือพวกเขาคิดจะเอาพ่อมดมาแลกเปลี่ยน? ตั้งแต่เมื่อไรกันที่พ่อมดกลายเป็นสินค้าสำหรับแลกเปลี่ยนไปได้?
เดี๋ยวก่อน คลื่นพลังวูของพ่อมดคนนี้แข็งแกร่งขนาดนี้เชียวหรือ? เขาเป็นพ่อมดขั้นต้นหรือเปล่า?
ทุกคนไม่เข้าใจสถานการณ์โดยสิ้นเชิง พวกเขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงอื้ออึงขึ้นมาอีกครั้ง