“ท่านวูแห่งเผ่านกกระจอกคราม ข้ามาครั้งนี้ก็เพื่อแลกอวนกับท่าน!”
ชิวเย่พูดเข้าเรื่องทันที ไม่สนเสียงอื้ออึงที่ดังขึ้นหลังคำพูดนั้น สายตาจับจ้องหยางเฉิงเขม็ง
หลังพักผ่อนอย่างง่าย ๆ ในเผ่าเถาได้สองวัน ชิวเย่ก็พานักรบตราเผ่าสี่คนออกจากเผ่าเถาอีกครั้ง พวกนางเร่งเดินทางอยู่ห้าวันเต็ม ก่อนจะมาถึงเผ่านกกระจอกครามอีกหน
“ท่านวู แลกไม่ได้นะ!”
“ใช่แล้ว ท่านวู อวนเป็นของล้ำค่าที่สุดของเผ่าเรา จะเอาไปแลกไม่ได้เด็ดขาด!”
“ถ้าไม่มีอวนแล้ว เผ่าเราจะอยู่กันยังไง!”
……
เหยียนหูกับพวกตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้าง ๆ ถึงกับร้องไห้คร่ำครวญ
ถ้าไม่เห็นสีหน้าที่แทบกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ของพวกเขา คนที่ไม่รู้เรื่องคงนึกว่าทำของสำคัญในชีวิตหายไปเสียแล้ว!
ที่จริงหยางเฉิงอธิบายกับคนในเผ่าไปนานแล้วว่าทำไมถึงแลกอวนออกไปได้ และการแลกอวนจะมีประโยชน์อะไรบ้าง
คนในเผ่าก็เข้าใจเป็นอย่างดี เพราะพวกเขาได้เห็นความยอดเยี่ยมของหม้อดินเผามาแล้ว แค่หม้อดินเผาก็ทำอาหารอร่อย ๆ ได้ แถมยังเป็นของที่มีเพียงเผ่านกกระจอกครามในดินแดนรกร้างแห่งนี้เท่านั้น
เท่านี้ก็เชื่อได้แล้วว่าภาพที่หยางเฉิงพูดถึง—ในอนาคตพวกเขาจะแลกอาหารได้อย่างเหลือเฟือด้วยเครื่องปั้นดินเผา—ต้องเป็นจริงแน่นอน
พวกเขายังเริ่มจินตนาการถึงชีวิตที่ไม่ต้องออกล่าสัตว์ แค่เผาเครื่องปั้นดินเผาก็มีของมาไม่ขาดสายตามที่หยางเฉิงว่าไว้ด้วย—แค่คิดก็น่าจะฟินสุด ๆ แล้ว!