สาวหูสัตว์สามคนที่ว่าง่ายไม่ได้โต้เถียงกัน แต่สาวหูสัตว์สองคนที่อารมณ์ร้อนกลับไม่พอใจอย่างหนัก!
“ทำไมล่ะ?”
เหยียนหลินตะโกนเสียงดังลั่น หูเสือตั้งชัน ชี้ไปยังผู้สมัครคนอื่น ๆ พลางถามว่า “ข้าแรงเยอะกว่าพวกเขาทุกคน ทำไมข้าถึงเป็นนักรบตราเผ่าไม่ได้?”
“ใช่แล้ว! อธิบายมาสิ!”
ซิ่งเองก็ทำหน้าบึ้ง หางชูตั้งตรงพลางขยี้กำปั้นเล็ก ๆ นุ่มนิ่ม ดูท่าหากคำตอบของมู่ชิงไม่ถูกใจ หมัดของนางคงได้ประทับลงบนตัวเขาอย่างแนบชิดเป็นแน่!
“ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น! กฎของแดนรกร้างเป็นแบบนี้มาตลอด นอกจากหญิงหมอผีแล้ว ผู้หญิงคนไหนในเผ่าก็เป็นนักรบตราเผ่าไม่ได้”
มู่ชิงมีจิตใจกล้าหาญไม่หวั่นเกรง แม้ถูกสาวหูสัตว์สองคนข่มขู่ก็ไม่ยอมอ่อนข้อ เขากล่าวว่า
“เว้นแต่พวกเจ้าจะให้วูพูดเอง ให้เขายอมรับว่าพวกเจ้าสองคนเป็นหญิงหมอผี ไม่อย่างนั้นมาจากไหนก็กลับไปที่นั่นซะ ถ้ายังวุ่นวายอีก ข้าจะไปตามพ่อของพวกเจ้ามา!”
การเรียกผู้ปกครองมาจัดการ นับเป็นไม้ตายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
พอได้ยินมู่ชิงว่าจะไปตามเหยียนหูกับชางสือมา สาวหูสัตว์ทั้งสองก็หงอยลงทันที หูเสือกับหางที่ชูตั้งอยู่ลู่ลง
แต่แล้วพวกนางก็นึกถึงคำใบ้ของมู่ชิงเมื่อครู่
ใช่แล้ว! แค่ให้วูยอมรับว่าพวกนางเป็นหญิงหมอผีก็จบแล้วไม่ใช่หรือ!
สาวหูสัตว์ทั้งสองจึงพุ่งเข้าไปกอดแขนหยางเฉิงอีกครั้ง โดยที่เขาแทบไม่ทันตั้งตัว คนละข้าง แล้วใช้หน้าอกอ่อนเยาว์ของพวกนางถูไถแขนเขาไปมา