เหล่านักรบตราเผ่าของเผ่านกกระจอกครามไม่ได้เจ้าเล่ห์คิดเล็กคิดน้อยเหมือนสัตว์ร้าย
พวกเขาตักน้ำจากริมแม่น้ำใส่ถังไม้ไผ่ได้หกเจ็ดถัง ก็กลับมาหาวูที่มีเหยียนหูกับชางสือคอยคุ้มกัน พลางจ้องมองอย่างกระตือรือร้น “วู ตักน้ำเสร็จแล้วขอรับ”
“อืม กลับกันเถอะ” หยางเฉิงกล่าว
“ขอรับ”
ทุกคนไม่รอช้า ออกเดินทางกลับ
แต่พวกเขาไม่ได้มุ่งตรงกลับเผ่านกกระจอกคราม หากเดินอ้อมกลับไปตามที่หยางเฉิงชี้แนะ
ทุกคนพากันสงสัย ระหว่างทางเหยียนหูถามว่าทำไมต้องอ้อม วูอยู่ข้างนอกนาน ๆ อันตรายมาก ควรรีบกลับไปให้เร็วที่สุด
คนอื่น ๆ ต่างเห็นด้วยกับคำพูดนี้
หยางเฉิงตอบว่า ทำเช่นนี้ก็เพื่อแก้ปัญหาเรื่องอาหารและแหล่งน้ำ
พอได้ยินดังนั้น
เหยียนหูกับคนอื่น ๆ ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก หยางเฉิงบอกให้ไปทางไหน พวกเขาก็ไปทางนั้น
“หยุดก่อน”
เดินไปได้พักหนึ่ง ดวงตาหยางเฉิงก็เป็นประกาย
“มีอะไรหรือขอรับ วู?” ชางสือถาม
ตอนนี้ทุกคนอยู่บนเนินสูงแห่งหนึ่ง
หยางเฉิงชี้ไปยังลำธารเล็ก ๆ ที่แห้งขอด “เมื่อก่อนที่นี่เคยมีลำธารใช่ไหม?”
ชางสือพยักหน้า “ใช่ขอรับ เคยมีลำธารอยู่จริง ๆ”
“รู้ไหมว่ามันเหือดแห้งตั้งแต่เมื่อไร?”
“น่าจะก่อนดวงอาทิตย์ตกไป 30 ครั้ง ตอนนั้นช่วงแรก ๆ พวกเรายังมาตักน้ำที่นี่กันอยู่เลยขอรับ”
“30 วันก่อนหรือ? ดูท่าฤดูแล้งจะยืดเยื้อมาครบเดือนแล้ว” หยางเฉิงพึมพำกับตัวเอง
หยางเฉิงข้ามมิติมายังสังคมยุคดึกดำบรรพ์ แถมยังเป็นโลกที่ไม่คุ้นเคย