แต่ภาพที่หยางเฉิงเห็นกลับเป็นอย่างที่เหยียนหูพูดไว้จริง ๆ
เหยียนหูถือถังไม้ไผ่เดินไปริมลำธาร ข้าง ๆ มีสัตว์ดุร้ายตัวหนึ่งอยู่ไม่ไกล มันเงยหน้ามองเหยียนหูอย่างระแวดระวัง พอเห็นว่าเขาถือถังมาเพื่อตักน้ำ มันก็ขยับไปด้านข้างสองก้าว เปิดที่ให้ แล้วเว้นระยะห่างออกไปก่อนดื่มน้ำต่อ
เห็นภาพนี้แล้ว หยางเฉิงก็ถึงกับเหม่อไปชั่วขณะ
ถ้าไม่ใช่เพราะมั่นใจว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสังคมดึกดำบรรพ์ หยางเฉิงคงนึกว่าตัวเองอาศัยอยู่ในสังคมอารยะบนโลกเสียอีก
เขาเหม่ออยู่เพียงชั่วครู่
จู่ ๆ หยางเฉิงก็หรี่ตามอง เห็นตอนเหยียนหูกำลังตักน้ำ มีปลาประหลาดตัวหนึ่งยาวเกือบครึ่งเมตร หนวดสองเส้น กระโจนพรวดขึ้นมาจากน้ำ!
“ชางสือ ลำธารสายนี้มีปลาด้วยหรือ?” หยางเฉิงหันไปถาม
“ปลา?” ชางสือทำหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าวูกำลังพูดถึงอะไร
พอดีกับที่ปลาประหลาดอีกตัวกระโจนขึ้นจากลำธาร ลอยอยู่กลางอากาศ หยางเฉิงรีบชี้ไปทางมัน “ตัวนั้นไง”
ชางสือมองตามนิ้วของหยางเฉิง ก่อนจะเข้าใจในทันที
เขาส่ายหน้าแล้วบอกว่า “วู นั่นไม่เรียกว่าปลา เรียกว่าสัตว์ลำธารหนวดคู่ เป็นสัตว์ดุร้ายชนิดหนึ่ง แต่เป็นพวกที่มีระดับต่ำที่สุด เป็นสัตว์ดุร้ายระดับเก้า”
“สัตว์ดุร้ายระดับเก้าหรือ?” หยางเฉิงชะงักไป ก่อนถามตรง ๆ “แล้วสัตว์ดุร้ายชนิดนี้กินได้ไหม?”
“พวกเราไม่เคยกิน” ชางสือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “แต่สัตว์ดุร้ายทั่วไปกินได้ ยกเว้นพวกที่มีพิษในตัว สัตว์ลำธารหนวดคู่ไม่มีพิษ เพราะงั้นน่าจะกินได้เหมือนกัน”