“เอาละ อย่าคิดเรื่องนี้แล้ว” ชิวเย่ส่ายหน้า ก่อนพูดต่อว่า “มีเรื่องหนึ่งที่ข้าสงสัยมานานแล้ว”
“พี่หญิง เรื่องอะไรหรือ?”
“ก็คือทำไมเผ่านกกระจอกครามถึงมีอาหารมากมายขนาดนี้?”
“อาหารหรือ? จริงด้วยพี่หญิง ตอนกลางวันเราเห็นอาหารในกระโจมเยอะมากเลย!”
“ใช่ เมื่อครู่ข้าลองสังเกตดูอย่างละเอียดแล้ว เผ่านกกระจอกครามมีนักรบตราเผ่าสิบหกคน ต่อให้ทุกคนออกไปล่าสัตว์ทุกวัน และไม่มีใครอยู่เฝ้าเผ่าเลยก็ตาม
สัตว์ร้ายที่ล่าได้มากที่สุดก็คงมีแค่ห้าตัว แต่ก่อนหน้านี้เราเห็นสัตว์ร้ายในกระโจมตั้งสามสี่สิบตัว มากกว่าจำนวนที่ควรจะเป็นตั้งเยอะ เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่”
ชิวเย่ไม่เพียงเป็นนักรบตราเผ่าที่เก่งที่สุดของเผ่าเถา แต่ยังฉลาดที่สุดในหมู่พวกเขาด้วย นางคำนวณเลขไม่เกินหนึ่งร้อยได้ตั้งนานแล้ว
พอได้ยินพี่หญิงพูดเช่นนี้ ชิวเฉ่าก็เข้าใจขึ้นมา นางขมวดคิ้วถามว่า “ถ้าอย่างนั้นพี่หญิงหมายความว่า...”
ชิวเย่เอ่ยเสียงเคร่ง “ในความเห็นข้า เผ่านกกระจอกครามต้องมีวิธีหรือของบางอย่างที่ใช้ได้ผล เหมือนการเจาะไม้ก่อไฟที่เราเพิ่งเรียนเมื่อครู่นี่แหละ
เราต้องหาความลับของเผ่านกกระจอกครามให้เจอ อาหารเองก็เป็นสิ่งที่เผ่าเถาของเราต้องการ”
“แต่ว่าพี่หญิง...” ชิวเฉ่าลังเล “พี่หญิงก็บอกแล้วว่านี่เป็นความลับของเผ่านกกระจอกคราม แล้วเราจะขุดคุ้ยออกมาได้ยังไง?”