สองสาวหูสัตว์ที่ปลุกพลังสำเร็จตื่นเต้นดีใจกันสุด ๆ
ทั้งคู่เริ่มจากวิ่งวนรอบกองไฟอย่างร่าเริงอยู่หลายรอบ จากนั้นก็พุ่งมาหาหยางเฉิง
พวกเธอดึงหนังสัตว์ที่ปิดหน้าอกลงเล็กน้อย แล้วชี้ไปยังตราเผ่าที่เปล่งแสงสีแดงเรื่อ พลางพูดอย่างดีใจว่า “ท่านวู ท่านวู ดูสิ ตราเผ่าสว่างแล้วใช่ไหม พวกเราปลุกพลังตราเผ่าได้แล้วใช่ไหม?!”
“ใช่ ๆ พวกเจ้าปลุกพลังตราเผ่าได้แล้ว!”
หยางเฉิงมองดูสองครั้ง ตราเผ่าส่องแสงสีแดงจาง ๆ นี่เป็นสัญญาณว่าพวกเธอปลุกพลังตราเผ่าได้แล้ว
พอได้ยินหยางเฉิงพูด สองสาวหูสัตว์ก็ยิ่งตื่นเต้น พากันกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ
ที่จริง ต่อให้ไม่มองตราเผ่า หยางเฉิงก็สัมผัสได้ว่าสองสาวหูสัตว์ปลุกพลังตราเผ่าได้แล้ว
แค่แรงที่พวกเธอเกาะเขาอยู่ตอนนี้ก็เพิ่มขึ้นจากเดิมหลายเท่าแล้ว
หยางเฉิงอดกังวลขึ้นมาไม่ได้ หากสองสาวหูสัตว์แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นนักรบตราเผ่าฝีมือฉกาจ แล้วเกิดมีอะไรกับเขาขึ้นมา ร่างกายผอมบางของเขาจะรับไหวหรือเปล่า?
แต่พอเป็นนักรบตราเผ่าแล้ว สองสาวหูสัตว์นี่ดูเหมือนจะโตขึ้นด้วยหรือเปล่า? ไม่แบนราบเหมือนพื้นสนามบินแล้วนี่?
หยางเฉิงขยี้ตา ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้มองผิด
เขามองอีกสองครั้ง ก่อนจัดเสื้อผ้าของเหยียนหลินกับซิ่งให้เรียบร้อย แล้วกำชับว่า “เอาละ พวกเจ้าปลุกพลังตราเผ่าได้แล้ว ต่อไปอย่าได้เผยตราเผ่าให้คนอื่นเห็นตามใจชอบ ถ้าคนอื่นรู้ระดับตราเผ่าของพวกเจ้า เวลาเข้าต่อสู้จะเสียเปรียบเอา”