ส่วนวิธีที่จะได้อักษรวูของวิชาก้าวพริบตามานั้น หยางเฉิงคิดเอาไว้ในใจแล้ว
ดูสิ เหยื่อติดเบ็ดเรียบร้อย
หยางเฉิงเพิ่งคิดเรื่องนี้จบ หงหยาก็เห็นเขาตื่นแล้ว จึงรีบเดินเข้ามาบอกว่า “ท่านวู นักรบจากเผ่าเถาสองสามคนรออยู่ข้างนอกตั้งนานแล้ว บอกว่ามีธุระจะคุยด้วย”
“รู้แล้ว ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” หยางเฉิงพยักหน้า
จากนั้นเขาก็เดินตามหงหยาไปยังปากถ้ำ
เหยียนหู ชางสือ และคนอื่น ๆ ที่เฝ้าอยู่หน้าถ้ำเห็นหยางเฉิงเดินมา ก็รีบทักทาย “ท่านวู”
หยางเฉิงโบกมือ แล้วหันไปถามชิวเย่กับพวกนางว่า “ได้ยินว่าพวกเจ้ามีธุระกับข้าหรือ?”
ในที่สุดเจ้านี่ก็ออกมาสักที!
ชิวเย่กับพวกที่รอจนดอกไม้แทบโรย ทั้งยังหงุดหงิดเต็มทน พอเห็นหยางเฉิงปรากฏตัวก็พากันถอนหายใจโล่งอก
ชิวเย่เข้าเรื่องทันที “ท่านวูแห่งเผ่านกกระจอกคราม ข้ามีเรื่องอยากถามท่าน”
“ว่ามาสิ” หยางเฉิงตอบ
“ข้าอยากถามว่า พวกเจ้าใช้วิธีพิเศษอะไรหรือเปล่า ถึงล่าสัตว์ได้อาหารมาตั้งมากมายขนาดนี้?” ชิวเย่ถาม
พอได้ยินคำถามนี้ สีหน้าของเหยียนหู ชางสือ และคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนไป พวกเขาดูขุ่นเคืองขึ้นมาทันที
อวนเป็นสิ่งที่หยางเฉิงนำมาให้เผ่านกกระจอกคราม หลังมีมัน คนในเผ่าก็เปลี่ยนจากผอมโซหน้าซีดเซียวเป็นมีเลือดฝาด อาหารมีมากขึ้น เรี่ยวแรงก็เต็มเปี่ยม เผ่าจึงแข็งแกร่งขึ้นในพริบตา
พูดได้ว่าอวนมีสถานะในเผ่าราวกับเป็นของวิเศษเลยทีเดียว!
ตอนนี้มีคนมาคิดจ้องจะเอาของวิเศษประจำเผ่าพวกเขาไป แบบนี้จะยอมได้อย่างไร?!