มุมปากหยางเฉิงกระตุก เขาถูกผู้ชายตัวโตสูงเกินสองเมตรมาบอกว่าชอบ แถมยังเป็นชายฉกรรจ์อีกต่างหาก ในใจจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมานิดหน่อย แถมยังลนลานอีกนิดด้วย
ยังดีที่เหยียนหูกับคนอื่น ๆ ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องแปลกอะไร
คนดึกดำบรรพ์ล้วนตรงไปตรงมา หากชอบใคร ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง พวกเขาก็จะพูดออกมาตรง ๆ โดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
“แค่ก ๆ”
หยางเฉิงกระแอมสองที ไล่ความกระอักกระอ่วนในใจออกไป ก่อนหันไปพูดกับหงหยา “หงหยา ที่ข้าพูดไปเมื่อครู่ จำได้หมดแล้วใช่ไหม?”
“จำได้แล้วขอรับ วู”
“ดีมาก เดี๋ยวถ้ามีคนมาขอแลกเนื้อปลาแห้ง เจ้าก็ใช้คำพูดแบบที่ข้าสอนไว้ เริ่มจากทำท่าลำบากใจก่อน แล้วค่อยบอกว่าเราทำไปเพื่อผูกมิตร จากนั้นค่อยแลกกัน จำไว้ล่ะ ต้องทำสีหน้าเหมือนเสียดายของด้วย ยิ่งให้ดูเจ็บปวดใจก็ยิ่งดี...”
หยางเฉิงพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็เห็นหงหยาทำหน้าเหลอหลา จึงรีบหยุดแล้วโบกมือ
“เอ่อ... ถ้าจำพวกนั้นไม่ได้ก็ช่างเถอะ จำแค่ว่า ‘ทุกอย่างทำไปเพื่อมิตรภาพ อย่าเอาไปพูดที่ไหน’ ก็พอ”
“ขอรับ วู”
หงหยาพยักหน้าอย่างจริงจัง
หลังจากกำชับหงหยาเสร็จ หยางเฉิงก็หันไปหาเหยียนหู “เหยียนหู ไปกันเถอะ พวกเราไปเดินดูพิธีแลกเปลี่ยนกันต่อ”
หยางเฉิงไม่ลืมธุระสำคัญ เขาต้องดูว่ามีเมล็ดพืชในพิธีแลกเปลี่ยนหรือไม่
เหยียนหูพยักหน้า ก่อนพานักรบตราเผ่าอีกคนแบกซากสัตว์ร้ายขั้นเจ็ดคนละตัว เดินตามหลังหยางเฉิงไป