“ซี้ด!”
หอกกระดูกที่ทำจากสัตว์ร้ายขั้นห้ามีน้ำหนักมหาศาล เสอซิวเจ็บจนสูดปากเฮือกใหญ่
เขารู้สึกว่าฝ่ามือสั่นระริก แทบจะไร้ความรู้สึกไปแล้ว โชคดีที่ร่างกายของนักรบตราเผ่าขั้นหกทั้งทนทานและฟื้นตัวได้ดี ผ่านไปครู่หนึ่งก็เริ่มทุเลา
“ใคร?!”
เสอซิวหันขวับ ดวงตาคล้ายงูจับจ้องเหยียนหูเขม็ง
เหยียนหูจ้องกลับอย่างไม่ไว้หน้า
นักรบตราเผ่าขั้นหกคนหนึ่งหรือ?
เสอซิวขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ก็คลายออกทันที
นักรบตราเผ่าขั้นหกแล้วอย่างไร?
เผ่าอู๋เสอของพวกเขามีนักรบตราเผ่าขั้นห้าอยู่ด้วยซ้ำ!
“เจ้าตีข้าทำไม?” เสอซิวตวาดถาม
“อยากตีก็ตีสิ ตีคนยังต้องมีเหตุผลด้วยหรือไง?”
หยางเฉิงโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังเหยียนหู พลางพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“หมอผีคนหนึ่ง? เป็นพวกเจ้านี่เอง!”
พอเห็นหยางเฉิง เสอซิวก็ชะงักไปก่อน จากนั้นแววตาก็ลุกวาวขึ้น
หลายวันก่อน เผ่าอู๋เสอของพวกเขาเลือกเผ่าที่ดูน่าลงมือจากด้านนอกพิธีแลกเปลี่ยน แล้วบังเอิญพบพวกหยางเฉิงเข้า ตอนแรกก็ประหลาดใจ จากนั้นก็หมายหัวพวกเขาเป็นเป้าหมายทันที
ต่อให้เผ่าหนึ่งจะตกต่ำแค่ไหน หมอผีประจำเผ่าก็ต้องมีวิชาหมอผีหรือป้ายกระดูกวูติดตัวอยู่แน่นอน!
ของพวกนี้มีค่ากว่าสิ่งที่ปล้นมาจากเผ่าเล็ก ๆ อ่อนแอพวกนั้นตั้งเยอะ!
ใครจะคิดว่าเผ่านี้ระแวดระวังเป็นพิเศษ พวกเขาเพิ่งออกเดินทาง ยังไม่ทันเข้าใกล้ อีกฝ่ายก็เผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าพวกเขาจะลงมือ