“ไป ๆ พวกเจ้ารีบไปทำธุระของตัวเองเถอะ อย่ามามุงดูอยู่ตรงนี้!”
หยางเฉิงที่เริ่มรักษาหน้าไว้ไม่อยู่ กระตุกจมูกพลางแสร้งทำเสียงขุ่นใส่มู่ชิง
มู่ชิงกับคนอื่น ๆ สะดุ้งเฮือก พอเห็นหยางเฉิงเหมือนจะโมโหก็รีบขานรับแล้วเดินจากไป ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่นิด
แต่เดินไปได้ไม่ไกล หยางเฉิงก็ได้ยินเสียงใครสักคนหลุดหัวเราะพรืดออกมาก่อน จากนั้นเสียงหัวเราะพรืดพราดก็ดังตามกันมาเป็นระลอก
นี่เป็นครั้งแรกที่มู่ชิงกับคนอื่น ๆ ได้เห็นหยางเฉิงตกที่นั่งลำบาก พอมีคนหัวเราะออกมาเป็นคนแรก คนที่เหลือก็พากันกลั้นหัวเราะไม่อยู่
“พวกมนุษย์ดึกดำบรรพ์นี่ กล้าหัวเราะเยาะท่านหมอผีอย่างข้าเรอะ! รอให้ข้าทำเครื่องปั้นดินเผาออกมาได้ก่อนเถอะ แล้วจะให้พวกเจ้าดูให้เต็มตาเลย!”
หยางเฉิงบ่นกระปอดกระแปดในใจอย่างหงุดหงิด แต่พอหันกลับมา อารมณ์กลับดีขึ้นไม่น้อย
เหยียนหลิน ซิ่ง และคนอื่น ๆ ยังคงมองเขาด้วยสายตาเลื่อมใสเป็นประกาย ราวกับมีดาวดวงน้อย ๆ ระยิบระยับอยู่ในดวงตา
“คนกันเองนี่ดีจริง ๆ!” หยางเฉิงทอดถอนใจในใจ “อืม... รออีกสักพัก พอพวกนี้เลื่อนระดับขึ้นอีกหน่อย กลายเป็นนักรบตราเผ่าที่แข็งแกร่งกว่าเดิม ถึงหุ่นจะไม่ดีเท่าชิวเย่ก็เถอะ แค่ด้อยกว่านิดหน่อย ข้าก็รับได้แล้ว”
“เอาละ เมื่อกี้พวกเจ้าก็เห็นวิธีที่ข้าทำแล้ว”
หยางเฉิงชี้ไปที่ดินบนพื้นแล้วพูดว่า “มา พวกเจ้าลองทำชามกันบ้าง”
จะให้หยางเฉิงทำเครื่องปั้นดินเผาคนเดียวคงเป็นไปไม่ได้
วันหนึ่งเขาจะทำได้สักกี่ใบกันเชียว?