หยางเฉิงพูดพลางตะโกนเรียกมู่ชิงว่า “มู่ชิง ให้คนขนอาหารของเผ่าเราช่วงหลายวันนี้มาให้หมด!”
มู่ชิงลังเล “แต่ว่า...”
“แต่ว่าอะไร?”
“แต่ว่าถ้าทำแบบนั้น ในกระโจมจะไม่มีที่วาง...”
“จะไปคิดเรื่องนั้นทำไม ข้าสั่งให้ขนมาก็ขนมา หรือแม้แต่คำสั่งของวูก็ไม่ฟังแล้วหรือไง?!”
“ขอรับ”
มู่ชิงทำหน้าเอือมระอา ก่อนจะเดินออกจากกระโจมไป
บทสนทนาของทั้งคู่ดังมาก พวกชิวเย่และคนจากเผ่าเถาที่ได้ยินต่างก็กลอกตาใส่ในใจ พูดไม่ออกกันไปตาม ๆ กัน
เสแสร้งเข้าไปสิ เสแสร้งให้เต็มที่เลย!
เมื่อครู่คำพูดของหยางเฉิงทำเอาพวกเขาอึ้งไปเหมือนกัน จนอดคิดไม่ได้ว่าหรือชิวเย่จะเข้าใจผิด เผ่านกกระจอกครามมีอาหารเหลือเฟือจริง ๆ
แต่พอได้ยินตอนนี้...เอาละสิ อาหารมีมากจนกระโจมใส่ไม่หมดงั้นหรือ?
กระโจมหลังนี้ก็ไม่ใช่เล็ก ๆ กว้างยาวเกือบเท่าต้นไม้ยักษ์ต้นหนึ่งเลยด้วยซ้ำ
เฮ้ เผ่านกกระจอกครามมีอาหารมากมายขนาดไหนกัน ถึงกับใส่กระโจมหลังนี้ไม่หมด?
ชิวเย่ทั้งโมโหทั้งขำอยู่ในใจ
ที่โมโหก็เพราะหยางเฉิงใช้ข้ออ้างนี้ตัดบทนาง เพื่อเลี่ยงคำขอให้เข้าร่วมเผ่าเถา
ที่ขำก็เพราะดูท่าเผ่านกกระจอกครามคงจนตรอกแล้วเหมือนกัน หากฝ่ายนางบีบคั้นอีกสักหน่อย หยางเฉิงต้องยอมปริปากเข้าร่วมเผ่าของนางแน่
คิดได้ก็ลงมือทันที
ชิวเย่ลุกจากที่นั่ง เดินเข้าไปใกล้หยางเฉิงอีกสองสามก้าว
นางมีสีหน้าเด็ดขาดไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ แล้วเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า “วูแห่งเผ่านกกระจอกคราม ข้าคิดว่าท่านควรลองพิจารณาคำพูดของวูพวกเราดู เข้าร่วมเผ่าเถาของเรา แบบนี้มีแต่จะเป็นผลดีต่อทั้งพวกท่านและพวกเรา”