เขาเล่าเรื่องของเผ่าเถาให้เหยียนหูกับชางสือฟัง
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง”
พอรู้จุดประสงค์ที่เผ่าเถามา เหยียนหูกับชางสือก็ถึงบางอ้อ
“ฮึ ๆ เดิมทีพวกเรายังกังวลอยู่เลยว่าจะรับมือกับนักรบตราเผ่าขั้นหกของเผ่าเถาคนนั้นยังไง แต่ตอนนี้พวกเจ้าสองคนก็กลายเป็นนักรบตราเผ่าขั้นหกแล้ว สองรุมหนึ่ง ยังจะจัดการไม่ได้อีกหรือ?” หงหยาพูดอย่างได้ใจ
เหยียนหูกับชางสือเห็นด้วยกับหงหยา
ทั้งคู่มั่นใจเต็มเปี่ยม
ตอนอยู่ขั้นเจ็ด พวกเขายังกล้ารับมือกับสัตว์ร้ายขั้นหก ตอนนี้อยู่ขั้นหกเหมือนกันแล้ว จะไม่กล้าสู้กับศัตรูระดับเดียวกันได้อย่างไร?
ถึงสัตว์ร้ายขั้นหกจะมีเพียงสัญชาตญาณดิบ ๆ ต่างจากนักรบตราเผ่าขั้นหกที่คิดเป็นและใช้เครื่องมืออาวุธได้อย่างสิ้นเชิงก็ตาม
แต่สองรุมหนึ่ง ย่อมไม่มีปัญหาหรอกกระมัง
“อืม จริงด้วย แต่เราต้องรีบกลับไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าพวกนางเริ่มเล่นงานวูขึ้นมา แย่แน่” ชางสือกล่าว
จากนั้นทุกคนก็ไม่พูดมากอีก
เหยียนหูกับชางสือแบกซากศพคนละร่าง แล้วพาหงหยาวิ่งกลับไป
พอกลายเป็นนักรบตราเผ่าขั้นหก ความเร็วของทั้งคู่ก็เพิ่มขึ้นมาก ราวกับขี่มอเตอร์ไซค์วิบาก
แถมยังแบกซากสัตว์ร้ายหนักกว่าพันจินอยู่ด้วย ถึงอย่างนั้นหงหยาก็ยังต้องระเบิดพลังตราเผ่าทั้งหมด ถึงจะพอวิ่งตามทัน ไม่ถึงกับมองไม่เห็นแม้แต่ฝุ่นที่ฟุ้งอยู่ท้ายก้นของทั้งสองคน
***
“ถึงแล้ว ที่นี่คือเผ่านกกระจอกครามของพวกเรา”