ยี่สิบนาทีต่อมา กลิ่นหอมก็เริ่มลอยออกมาจากภาชนะดินเผา ก่อนจะแผ่กระจายไปทั่วลานโล่ง
ตอนนี้ไม่ต้องรอให้หยางเฉิงพูดหรือส่งสัญญาณอะไรแล้ว ทุกคนได้กลิ่นเนื้อหอมที่แตกต่างจากเนื้อย่างอย่างสิ้นเชิง
สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่ภาชนะดินเผาซึ่งกำลังต้มเนื้อ เสียงกลืนน้ำลายดังประสานกันเป็นระยะ
หลายคนถึงกับตาเขียวปั๊ด จ้องหม้อเขม็ง
ส่วนเสียงท้องร้องจ๊อก ๆ นั้นมีมากจนนับไม่หวาดไม่ไหว
“วู นี่ก็คือวิธีต้มที่เจ้าพูดถึงก่อนหน้านี้ใช่ไหม?”
น้ำลายของเหยียนหูไหลย้อยออกมา เขาถามพลางจ้องหม้อ
“เอ่อ ๆ เช็ดน้ำลายก่อน อย่าให้หยดลงไปข้างภาชนะดินเผาสิ” หยางเฉิงมองเหยียนหูอย่างเอือมระอา พลางเตือนให้รักษาภาพลักษณ์หน่อย
“แหะ ๆ”
พอหยางเฉิงเตือน เหยียนหูก็เกาหัวหัวเราะ ก่อนจะยกมือเช็ดน้ำลายที่มุมปากอย่างลวก ๆ
คนอื่น ๆ หลายคนก็เพิ่งรู้ตัว ต่างพากันเช็ดน้ำลายเหมือนกัน
แต่แทบไม่มีประโยชน์ กลิ่นเนื้อต้มช่างหอมเหลือเกิน น้ำลายที่เพิ่งเช็ดไปก็ไหลออกมาอีกในพริบตา
“ใช่แล้ว นี่แหละการต้ม”
หยางเฉิงพยักหน้า พลางสูดกลิ่นเนื้อหอม เขามั่นใจว่าเนื้อน่าจะสุกแล้ว
แต่เขายังไม่รีบเปิดฝาไม้ไผ่ กลับให้คนไปหยิบไม้ไผ่มาท่อนหนึ่ง แล้วค่อย ๆ ใช้ดาบกระดูกเหลาเป็นตะเกียบอย่างไม่รีบร้อน
ท่าทางสบาย ๆ ของเขาทำให้คนอื่นร้อนใจจนแทบขาดใจ อยากเร่งให้หยางเฉิงเปิดฝาไว ๆ จะได้ลองชิมเสียที