หลังจากได้ชิมรสชาติของน้ำซุปเนื้อแล้ว
หม้อใบนี้ก็ทำงานไม่หยุดตั้งแต่เที่ยงไปจนถึงบ่าย
โดยไม่ต้องล้างหม้อสักครั้ง มันต้มเนื้อต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดสมาชิกเผ่าทุกคนกินเนื้อกันอย่างน้อยคนละ 5 กิโลกรัม หยางเฉิงถึงได้ตัดสินใจสั่งให้ทุกคนหยุดพฤติกรรมกินมูมมามราวกับอดอยากมานาน!
อาหารอร่อยก็จริง แต่จะกินไม่หยุดแบบนี้ไม่ได้
ต้องรู้ไว้ว่าวีรบุรุษนักรบมากมายในอดีต ต่อให้รอดจากห่ากระสุน เดินข้ามภูเขาหิมะและทุ่งหญ้ามาได้ สุดท้ายกลับต้องมาล้มตายเพราะข้าวฟ่างนี่แหละ!
แม้หยางเฉิงจะห้ามไว้ แต่ทุกคนก็ยังทำหน้าตาเสียดายไม่หาย ทว่าพอลูบท้องที่พองจนแทบขยับไม่ได้ ก็รู้ว่าหยางเฉิงทำไปเพื่อพวกตน
ดังนั้นจึงไม่มีใครคัดค้าน ต่างพากันนอนแผ่บนพื้นส่งเสียงครางงึมงำ
ท้องแน่นขนาดนี้ จะให้ทำงานก็คงไม่ไหว
หยางเฉิงจึงสอนทุกคนอ่านเขียนแทน
หลายวันมานี้มัวแต่วุ่นกับเครื่องปั้นดินเผาและการสร้างกำแพง เรื่องสอนทุกคนอ่านเขียนเลยถูกพักไว้ก่อน ตอนนี้จัดการเรื่องการปั้นเครื่องปั้นดินเผาได้แล้ว แถมทุกคนยังนอนครางกันจนทำงานไม่ไหว
หยางเฉิงจึงคิดจะกลับมาสอนอ่านเขียนต่อจากที่ขาดตอนไปหลายวัน
พอได้ยินว่าหยางเฉิงจะสอน ทุกคนก็พากันตื่นเต้นสนใจ
แต่ละคนพยายามขยับตัวเข้ามาใกล้หยางเฉิง
หยางเฉิงเลือกสอนตัวอักษรที่เกี่ยวกับสิ่งที่มีอยู่ตรงหน้า ตัวที่ยากหน่อยก็คืออักษรใหม่อย่าง “เถา” ทั้งวิธีอ่านและวิธีเขียน
นอกจากคำว่า “เถา” แล้ว ยังมีคำที่แตกแขนงออกไปอย่าง “ไหดินเผา” “ชามดินเผา” “โอ่งดินเผา” “หม้อดินเผา” และอื่น ๆ