“อร่อย...อร่อยเกินไปแล้ว!”
ชิวเฉ่าหลุดอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้
หลังจากอุทานจบ นางก็กระดกน้ำดื่มต่ออีกหลายอึก เสียงแจ๊บ ๆ ดังไม่หยุด ก่อนจะดื่มน้ำในกระบอกไม้ไผ่จนหมดเกลี้ยงในรวดเดียว
แม้แต่น้ำหยดเล็ก ๆ ที่เหลืออยู่ก็ไม่ยอมปล่อยผ่าน นางยกกระบอกไม้ไผ่ขึ้นสูง พลิกคว่ำเหนือปาก แล้วยื่นลิ้นเล็ก ๆ ออกไปเลียน้ำทีละหยด
ไม่ใช่แค่ชิวเฉ่าเท่านั้น แม้แต่ชิวเย่ผู้มีสีหน้าเย็นชาและสงบนิ่งอยู่เสมอ พอได้ดื่มน้ำเข้าไปอึกหนึ่งก็แทบคลุ้มคลั่งตามไปด้วย
ท่าทางของนางอาจไม่เว่อร์วังเท่าชิวเฉ่า แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้ต่างกันนัก
ชิวเย่ดื่มน้ำในกระบอกไม้ไผ่จนหมดไม่พอ ยังไม่ยอมปล่อยหยดน้ำเล็ก ๆ ที่เหลืออยู่ข้างใน ใช้ลิ้นอันคล่องแคล่วเลียเก็บจนเกลี้ยง
ส่วนอีกสามคนจากเผ่าเถา หยางเฉิงคร้านจะมองแล้ว
เมื่อดื่มน้ำในกระบอกไม้ไผ่จนหมด ชิวเย่กับพวกก็ยังไม่หายอยาก พากันใช้ลิ้นเลียริมฝีปาก
ถ้าเปลี่ยนสถานที่จากกระโจมในยุคดึกดำบรรพ์แห่งนี้ ไปเป็นห้องพักส่วนตัวในโรงแรมห้าดาวบนโลก แล้วมีใบหน้างดงามไม่แพ้ดาราระดับแถวหน้าของพวกนางเป็นองค์ประกอบด้วยละก็ ภาพตรงหน้านี้ช่างเย้ายวนจนแทบละสายตาไม่ได้จริง ๆ!
“ท่านวูแห่งเผ่านกกระจอกคราม ไม่นึกเลยว่าน้ำของเผ่าพวกท่านจะอร่อยถึงเพียงนี้!”
“ใช่แล้ว น้ำนี้อร่อยจริง ๆ เป็นน้ำที่อร่อยที่สุดเท่าที่ข้าเคยดื่มมาเลย!”
“รสชาติดีเหลือเกิน ข้าอยากดื่มอีกสักถ้วยจริง ๆ”
……
สามตัวประกอบนิรนามต่างเอ่ยปากชม
แน่นอนอยู่แล้ว