ขณะที่หยางเฉิงกำลังนำเผ่านกกระจอกครามบุกเบิกงานปั้นเครื่องปั้นดินเผาอย่างเอาจริงเอาจัง
เผ่าเถา
“ชิวเย่กับพวกนางกลับมาแล้ว!”
นักรบตราเผ่าคนหนึ่งซึ่งกำลังเฝ้ายามอยู่รอบนอกเผ่าเถาเห็นชิวเย่และพวกที่กำลังเดินทางกลับมาแต่ไกล ก็ร้องตะโกนขึ้นอย่างตื่นเต้นทันที
เมื่อได้ยินเสียง ทุกคนในเผ่าเถาต่างวางมือจากงานที่ทำ แล้วพากันกรูไปยังทิศทางนั้น
ภายในกระโจมหลังใหญ่ หวาเซวียนกำลังเอนกายอยู่บนเก้าอี้กระดูก ไขว่ห้างพลางกินผลไม้ป่า มืออีกข้างเท้าคาง มองแผ่นหนังสัตว์ตรงหน้า
ทันใดนั้น หูแมวของนางก็กระดิกเล็กน้อย ได้ยินความเคลื่อนไหวด้านนอกกระโจม จึงรีบลุกขึ้นนั่งแล้วปัดเปลือกผลไม้ออกจากเสื้อหนังสัตว์ ก่อนกลับมาวางท่าสงบนิ่งเรียบร้อยดังเดิม
“วู! หัวหน้าชิวเย่กับพวกนางกลับมาแล้ว!”
มีคนตะโกนอย่างตื่นเต้นจากด้านนอก
“อ้อ? ชิวเย่กับพวกนางกลับมาแล้วหรือ?!”
น้ำเสียงของหวาเซวียนเจือความยินดีอยู่เล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว “อืม นับเวลาดูแล้วก็ควรกลับมาตอนนี้พอดี ไปเถอะ ข้าจะออกไปดูเดี๋ยวนี้”
“ขอรับ วู!”
หวาเซวียนกระโดดลงจากเก้าอี้กระดูก ก้าวขาสั้น ๆ เดินด้วยท่วงท่าแมวอันสง่างาม แล้วแหวกม่านหน้ากระโจมออก
ด้านนอกมีนักรบตราเผ่าร่างกำยำหกคนยืนรออยู่แล้ว
เมื่อเห็นหวาเซวียนออกมาจากกระโจม พวกเขาก็ก้มคำนับทันที ก่อนจะคุ้มกันนางมุ่งหน้าไปยังจุดที่ผู้คนกำลังรวมตัวกันอย่างครึกครื้น
ชาวเผ่าเถากำลังล้อมชิวเย่กับพวกนาง กระโดดโลดเต้นโห่ร้องยินดี พร้อมกับชี้ชวนกันดูซากสัตว์ร้ายบนบ่าของพวกนาง