เมื่อเงาร่างเดินเข้ามาใกล้ แสงจากกองไฟก็ช่วยให้หยางเฉิงค่อย ๆ มองเห็นคนที่มาได้ชัดเจน
ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเหยียนหลินกับซิ่งนั่นเอง
ทั้งสองเดินไปพลางเถียงกันเสียงเบาไปพลาง
“เจ้ามาทำไม?” เหยียนหลินถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
“ฮึ เจ้ามาได้ แล้วทำไมข้าจะมาไม่ได้?” ซิ่งก็ไม่สบอารมณ์ไม่แพ้กัน
“เฮ้ นี่เจ้าจงใจหาเรื่องข้าใช่ไหม? ระวังข้าตีเจ้านะ!” เหยียนหลินแกว่งหมัดข่มขู่
ซิ่งไม่ยอมแพ้ ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ใครกลัวใครกัน ถ้าเขาของข้าโขกเจ้าจนร้องไห้ขึ้นมา ก็ห้ามไปฟ้องท่านหมอผีล่ะ!”
เหยียนหลินเหลือบมองเขาเดี่ยวของซิ่งอย่างดูแคลน “ชิ เขาผุ ๆ ของเจ้าน่ะจะมีประโยชน์อะไร ท่านหมอผียังไม่ชอบเลย!”
คำพูดนี้เหมือนจี้ใจดำซิ่งเข้าอย่างจัง
ซิ่งกระทืบเท้าด้วยความโมโห ก่อนจะตะโกนว่า “เฮ้! เจ้ามีหูแมวสองข้างแล้วจะภูมิใจอะไรนักหนา?”
“พูดให้มันชัด ๆ ใครเป็นแมวกัน?!” เหยียนหลินเองก็ฉุนขึ้นมา
ท่าทางการทะเลาะของทั้งคู่เริ่มจะบานปลายไปถึงขั้นลงไม้ลงมือ
หยางเฉิงจึงจำใจเลิกนั่งดูละคร แล้วตวาดเสียงต่ำว่า “พอได้แล้ว พวกเจ้าสองคนเลิกเถียงกันซะ เงียบหน่อย อย่ารบกวนคนในเผ่าพักผ่อน!”
เหยียนหลินกับซิ่งถึงเพิ่งรู้ตัวว่า ระหว่างที่เถียงกัน พวกนางเดินมาถึงหน้าเตาผิงของหยางเฉิงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
พอถูกหยางเฉิงดุเข้า