หวาเซวียนมองแผ่นหลังของหยางเฉิง แล้วก้มลงมองปลาแห้งชิ้นเล็กในมือ
ฮึ คิดจริง ๆ หรือว่าปลาแห้งพวกนี้จะเอาใจข้าได้?
ข้าบอกไว้เลยนะ นั่นมัน...ก็มีโอกาสอยู่บ้างนิดหน่อย...
หวาเซวียนเห็นว่าความสนใจของชิวเย่หันกลับไปทางหยางเฉิง เหยียนหู และคนอื่น ๆ ที่อยู่ไกลออกไปอีกครั้ง จึงฉวยจังหวะที่ไม่มีใครเห็น รีบยัดปลาแห้งชิ้นหนึ่งเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างรวดเร็ว ราวกับแมวแอบขโมยกินปลา
อื้ม หอมจัง อร่อยมาก...รสชาตินี้แหละ
หวาเซวียนหรี่ตาพริ้ม ดื่มด่ำกับความอร่อยเต็มที่
แต่ระหว่างที่กำลังเพลิดเพลิน นางก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้ ไม่รู้ทำไม นางถึงชอบให้หยางเฉิงป้อน มากกว่าหยิบกินเอง...
“เหยียนหู ให้เจ้าไปจับวัวโคลนเละ ได้ตัวกลับมาหรือยัง?”
หยางเฉิงเดินเข้าไปถาม
ร่างของเหยียนหูกับพวกพ้องเต็มไปด้วยข้าวของจิปาถะ โคลน กิ่งไม้ และใบหญ้าเหนียวเหนอะหนะ เกาะแน่นจนต้องออกแรงไม่น้อยกว่าจะแกะออกได้
มองจากไกล ๆ ยังพอเห็นเป็นรูปร่างคน แต่พอเข้ามาใกล้กลับดูเหมือนสัตว์ประหลาดหลายตัวที่ถูกข้าวของพอกทับไว้
เมื่อได้ยินหยางเฉิงถาม ใบหน้าเปื้อนโคลนดำของเหยียนหูก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก “แฮะ ๆ ท่านวู จับกลับมาแล้ว อยู่ข้างหลังนี่เอง!”
พูดจบ เหยียนหูกับนักรบตราเผ่าคนอื่น ๆ ก็ขยับหลบ หยางเฉิงกับหงหยาจึงเห็นวัวสีดำตัวหนึ่งนอนอยู่ด้านหลังพวกเขา มันหายใจรวยรินเต็มที