ไม่ใช่แค่วัวโคลนเละที่งุนงง แม้แต่คนของเผ่านกกระจอกครามที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังงงไม่แพ้กัน
เหยียนหูถามว่า “วู ทำไมไม่รักษาวัวโคลนเละต่อเล่า? บาดแผลของมันเพิ่งหายไปแค่ครึ่งเดียวเองนะ”
หยางเฉิงหันมามองเหยียนหูด้วยสายตาพิกล “เหยียนหู เจ้าไม่สบายหรือเปล่า?”
“เปล่านี่ วู มีอะไรหรือ? ที่ข้าถามมันไม่ถูกตรงไหนหรือ?” เหยียนหูทำหน้าใสซื่อ
“ไม่ถูกแน่นอน!”
หยางเฉิงมองเหยียนหูราวกับกำลังมองคนโง่ “ถ้ารักษาแผลของวัวโคลนเละจนหายสนิท มันก็หายดีน่ะสิ! ถึงตอนนั้นต่อให้มันไม่โจมตีพวกเรา มันก็หนีไปได้อยู่ดี แบบนั้นที่พวกเจ้าจับมันมาเมื่อครู่นี้ก็เสียแรงเปล่าน่ะสิ?”
“……”
วูพูดมีเหตุผลเหลือเกิน เหยียนหูจึงเถียงไม่ออก
คนอื่น ๆ ในเผ่านกกระจอกครามเองก็เพิ่งเข้าใจ อ้อ มันก็จริง ถ้ารักษาวัวโคลนเละจนหายดี มันก็หนีไปได้
แต่ตอนนี้รักษาไปได้ครึ่งเดียวแล้ว จะทำอะไรต่อกันล่ะ?
ไม่ใช่แค่พวกเขาที่คิดแบบนี้ คนของเผ่าเถาก็สงสัยเช่นกัน
ทางฝั่งเผ่าเถายิ่งคิดไปไกล วูของเผ่านกกระจอกครามกำลังทำอะไรกันแน่ ทำไมถึงไม่รักษาต่อ? ถ้าไม่รักษาวัวโคลนเละตัวนี้ให้หายดี แล้วจะให้มันช่วยพาข้ามแม่น้ำสายใหญ่ตรงหน้าได้อย่างไร?
ท่ามกลางสายตางุนงงของทุกคน
หยางเฉิงสั่งเหยียนหูและพวกก่อนว่า “เหยียนหู พวกเจ้าไปอาบน้ำ ล้างของที่ติดตัวออกให้หมดก่อน”